sevgiden xeberi olmayan Narden indi bir neçe saat ayrı qaldığım erimçün deli kimi darıxırdım... Eger mehebbet bu idise, men onun en ali zirvesinde meskunlaşan qonaq idim... Bu zirvenin meni ne zamana kimi daşıyacağını bilmirdim... Bunları düşünecek vaxtım da yox idi... İndi her saniyemi plan qurmağa serf edirdim... Şefeqi buradan birdefelik göndermeyin yollarını axtarırdım... Bir neçe gün davam eden fikirlerin ardından xestexanadakı işime geri dönmeye qerar vermişdim... Düşmeni göz önünde tutmaq en doğru vasite idi...
İki gün idi ki, xestexanada işlesem de, Şefeqle qarşılaşmamışdım... Ancaq onunla qarşılaşıb gücümü göstermek isteyirdim... Baş hekim meni Aminden ayırmışdı... Bu da yoldaşım olmasından ireli gelirdi... Artıq qadın hekimin yanında praktikadan keçecekdim... Ludmila xanım haraya getse, meni yanından ayırmırdı... Hetta onunla birge emeliyyatlara da gire bileceyimi demişdi... O qeder sevinmişdim ki... Hekim olmaq en böyük arzum idi... Xestexanaya Amini nezaretde saxlamaqdan ötrü gelsem de, başımı qaşımağa bele vaxtım olmurdu... Nehayet ki, Ludmila xanım günorta yemeyi üçün mene azadlıq vermişdi... Süretli addımlarla pilleleri enib Aminin otağına üz qoymuşdum... Qarşıdan gelen simanı görüb üzüm düşmüşdü...
- Narden xanım... Xoş gelmisiz... - Rauf qarşımda dayanıb elini öne uzatmışdı... Bir eline, bir de gülen simasına baxa qalmışdım...
- Ele baxmayın... Men evli xanımların arxasınca düşen kişiciklerden deyilem... Narahat olmayın... Aminle danışıb aramızdakı meseleni hell etmişik... Mence, sizinle de heç bir problem yaşamayacağıq...
- Çox sağ olun... - Raufun elini sıxmışdım...
- Bu arada tebrik edirem... Nece deyirdiler... Hmmm... He, tapdım... Bir yastıqda qocalın...
- Size qismet... - sözümü deyib kenara keçmişdim... Bununla da getmek istediyimi bildirmişdim...
- Deyesen, işiniz var... Helelik... - yaxşı ki bunu başa düşmüşdü...
- Helelik... - sözümü deyib Aminin otağına getmişdim...
- Men geldim... - qapını açan kimi içeri keçib