b qışqırmışdım...
- Cırtdan... Uşaqlığın yadına düşüb? - Amin masasından qalxıb qarşıma keçmişdi...
- Buna bax hele... Meni araya qoyur... Men de vaxt tapan kimi yanına qaçıram...
- Yaxşı... Küse de bilir... Gel bura... - Amin meni qucaqlayıb saçımdan öpmüşdü...
- Xestexanaya da geldin üzünü doyunca göre bilmirem... Bütün günü darıxıram sensiz... - meni özünden ayıraraq dodağımdan öpmüşdü...
- Amin... Bir az da vaxt itirsek, axşama kimi ac qalacağıq... - elinden tutub Amini otaqdan çıxarmışdım... Lift dolu olduğundan pillekanlarla yemekxanaya enmişdik... Amin istemese de, onu razı salmışdım... Eslinde, isteyim Şefeqin bizim xoşbextliyimizi görmesi idi... Belke de, başqaları meni bu hereketime göre qınayardı... Ancaq erimi qısqanırdım... Şefeqin meni incitdiyi her kelimenin heyifini çıxmaq isteyirdim... Deye- güle yemekxanaya gelib çatmışdıq... Yemeklerimizi alıb masalardan birinde eyleşmişdik... Bilerekden üzü qapıya sarı olan stulda oturmuşdum... Ümid edirdim ki, Şefeq gelecek...
- Narden, niye yemeyini yemirsen? Baxmaqçun almışıq? - bayaqdan gözüm qapıda qalmışdı...
- Yox... Yeyirem...
- Görürem nece yediyini... Ora- bura baxaraq yeyirsen?
- Amin... Yaxşı da... Yeyirem...
- Susdum... - yemekden ağzıma aparsam da, qapını güdürdüm... Gülerek içeri keçen Şefeq ve başqa 2 dene xanımı görüb istemesem de, üzümde eseb yaranmışdı...
- Narden, nese oldu?
- Yox...
- Hara baxırsan sen? - Amin arxasını dönüb Şefeqgili görmüşdü...
- İsteyirsen, qalxaq?
- Niye ki? Yemeyimizi yeyirik... Bura her kese açıq yerdir... Aç ağzını... - çengelle yemekden alıb Aminin ağzına aparmışdım... Şefeqin bizi gördüyüne emin olduqdan sonra heç kime fikir vermeden gülerek gah Amini yedizdirib, gah da özüm yemişdim... Yemeyimizi bitirib el- ele tutaraq yemekxanadan ayrılmışdıq... Hereketim uşaq şıltaqlığını xatırladırdı... Amma Şefeqin bizim bu halımızı gördüyü zaman içinde paxıllıq alovu ile yandığını düşündükce üzümde gülüş yaranırdı... Bu da xoşbextliyim üçün yeterli