. Meni xeberdar edene bax... Heç bilirsen ki, sen bu xestexanada olmadan önce Amin menimle hansı oyunlardan çıxırdı? Hardan bilesen ki, ay yazıq... Sene üreyim ağrayır... Çırpındıqca batacaqsan...
- Yalan danışırsan!!! Amin meni sevir!!! Sen terefe baxmaz da!!!
- Ele deyirsen? Çox eminsen? Onun ehtiraslı öpüşleri... Ahhhh... Toxunuşları... Amin kimi kişini heç bir qadın unuda bilmez... İndi sene göre menden uzaq durur... Ancaq bu ayrılığa uzun zaman tab getire bilmeyecek...
- Senin heç bir sözüne inanmıram!!! Amine güvenim sonsuzdur!!! Bir daha qarşımı kesib uydurduğun boş xeyalları sadalama!!!
- Demek, inanmırsan... Ne deyirem ki? İnandırmaq elimdedir... O güne kimi son xoşbextliyinin dadını çıxar... - sözünü deyib yanımdan keçerek uzaqlaşmışdı... İndi bu qadın ne danışırdı axı? Amin meni sevirdi... Ona etibarım sonsuz idi... Şefeqin boş sözlerini özüme derd edesi deyildim... Onsuz da, özümü bu söhbet üçün hazırlamışdım... Sınmayacaqdım... Bir halda ki bu xestexanada idik, bu terz söhbetlerimiz hele çox olacaqdı... Buna göre de, her kiçik hede- qorxunu beynime salmamalıydım... Men xoşbext idim... Heç kim ve heç ne xoşbextliyime kölge sala bilmezdi...
Şefeqle söhbetimizin üzerinden bir hefteden artıq vaxt keçmişdi... Amma Şefeq heç ne ede bilmemişdi... Her gün xestexanada üz- üze baxsaq da, danışmazdıq... Düzdür, bezen onun danışıqları ağlıma geldikce içimde şüphe yaransa da, bütün bu fikirleri başımdan atırdım... Amine olanlar baresinde heç ne dememişdim... Lüzum görmürdüm... Her olanı qaçıb Amine xeber edesi deyildim ki... Yene Ludmila xanımın otağında oturub dosyeleri araşdırırdım... Qarşıma 3-4 dene kitab töküb hem oxuyurdum, hem de yaddaşıma hekk edirdim... Eyni zamanda xestelerin veziyyetlerini araşdırırdım... Qapının döyülmesine - Gelin... - deyib başımı kitablardan ayırmışdım...
- Narden, necesen? - Lena idi... Xestexanada tibb bacısı vezifesinde çalışırdı...
- Yaxşıyam... Çox sağ ol... Sen necesen?
- Men de yaxşıyam... Dehlizde Amin beyle