möhkəm bir yumruq vurdum. inlədi- Yumruqların üçün darıxmışam amma- deyəndə güldüm. Arxamda olan sarı əsəb pozan məxluqa fikir verməməyə çalışırdım ta ki, o danışanadək
- Mən yoxkən boş durmamısan Aylin. İnsanları mənim haqda doldurmusan- sakin qalmağa çalışan bir ifadəylə ona döndüm. - Onlar sənin haqqında hər şeyi onsuzda bilirdi Əfsun sadəcə bir necə dəqiq xəbər keçməsi lazım idi. İndiysə tanında sadəcə özün kimi bir neçə nəfər qaldı. - Güldü. Həqiqi bir gülüş idi. Xoşbəxt, həqiqi... - Mən Əfsun Aydınam Aylin insanları yanıma gətirməyi yaxşı bilirəm. - güldüm, xoşbəxt gülüş omasına çalışaraq. Ama o qız qarşımda bişmiş kəllə kimi duranda bu bir az çətin idi. - O Aylin Əliyeva oyuna girmədən əvvəl idi.- dedim. Soyadıni vurğulayaraq. Yanıma yaxınlaşdı və qulağıma fısıldadı. - onda gözəl bir oyun olsun- dedi çiynımı çəkəndə gülərək yanımdan uzaqlaşdı. Səlimin yanında söyməyə başlayacaqdım ki, ağzımı tutub iclas olacaq yerə tərəf apardı.
- İndi iclasdı gözəlim. Təhqir işini sonraya qoyaq.- Əlini ağzımdan çəkib iclas salonuna girdiyimizdə çox sıxıcı iclas dəqiqələri başlamışdı. Xaiş edirə bir az qisa kəsin nolar? Həm dərslər üçün darıxdıq biz. Bu ilk gün iclasından bir xilas olaq evə gedib bir saat test həll edəcəm. Bir saat az ola bilər amma ilk günə görə hələ çoxdu. İclas qurtardıqdan sonra siniflərə qalxmadan Laraya öpüş verib onu sinifinə yola saldıq. Aytən, mən və Səlim bir yerdəydik deyə söhbət edərək sinifə beş dəqiqəyə çatdıq ki, kaşki çatmasaydıq. O sarı ifritə burdaydı. Əgər bura qəsdən gəlməyibsə nə olum. Tam ağzımı açırdım ki, müellimin gəlməsiylə sözlər ağzıma tıxandı. Pəncərə kənarındakı yerimə keçərkən gözlərimi Əfsundan ayırmadım. O da mənə baxırdı. Bundan artıq necə əsəbləşə bilərəm bilmirəm amma daha da çox əsəbləşirdim. Aysu müəllimə danışmağa başlayanda diqqətimi ona verdim
- Hə uşaqlar, transfer olmuş tələbələrimiz var. Xaricdə təhsil üçün ora getmişdi amma geri döndü. Xoş gəldin Əfsun) - Gəvər Əfsun! Üzünü divar tərəfə çevirəndə Ağayevlərin