qərar verəndən sonra çox dəyişdin. Kimdir o Firuzə?
- Yox. Yox.. sən yalnış anladın. O qadın sadəcə tanışdır. Xəstədir deyə gəlmişəm. yaxınlarına deməyib. Demişdim axı sənə .
- Onda niyə beləsən?
- .....mən...Əli....
- Səni tanımasam deyəcəym başqa biri var. Amma səndən açıq aşkar soruşdum...dedin ki, heç kim yoxdur.
- Əli..
- Kimdir o Firuzə?
- Əli heç kim yoxdur. Sən sadəcə mənim yorğun anıma rast gəldin.
- Yaxşı...yaxşı...tutaq ki, elə oldu. Bəs üzüyün hanı?
- Üzüyüm, üzüyüm...
- Hə.. dünən gecədən otağında axtarmadığım yer qalmayıb.
- Yox.. o sadəcə..şeyə vemirşəm.. mən..
- Özünü yorma.. dincəl. Məncə ikimizdə bu məsələni bir daha gözdən keçirməliyik.
- Əli dayan.. Əli!
Əli çıxan kimi Firuzə başını yastğa çırpdı..
- Offf offf... gələnddə hər şey üst üstə gəlmək məcburiyyətindədir. Niyə axı hamı kimi normal həyat sürmürəm... niyə? Niyə? Niyə?
***
- buyurun. Hazırdır. Xanımın barmağına oturacaq şəkildə hazırlandı.
- Sağolun. Bir otel adı verəcəyəm ora göndərərsiniz.
- Oo təəsüf edirəm. bu günlük kuryerimiz işə çıxmayıb. Ancaq sabah alına bilər.
- Sabah gecdir.. offf.. yaxşı verin mənə.
Kənan Firuzənin gözünə görünmək istəmirdi. Daha doğrusu onu görmək istəmirdi. Çünki bu üzüyü ona verəcək o da barmağına taxıb öz həyatına davam edəcəkdi. Incinən bu dəfə o yox Kənan olacaqdı. Qutunu əlinə alıb otelə yollandı. Firuzənin qapısının yanına gəlib ehmalca döydü. Qapının açılanda hər ikisi susmuş vəziyyətdə bir birilərinə baxırdılar.
- Al... kuryerləri yox idi. yoxsa gəlməzdim.
- Içəri keçməyəcəksən?
- Yox.. nişanlı xanımsan... adına söz çıxarmayaq.
Kənanın iynəli sözləri Firuzə ilə yanaşı elə onun özünü də incdirdi. Qutunu açıb üzüyü çıxardaraq Firuzəni əlini tutdu. Ehmalca üzüyü salıb Firuzəyə baxdı. Hər ikisinin baxışlarında kədər var idi..
- Xoşbəxt ol...
- Kənan..
Kənan artıq getmişdi. Firuzə onun arxası ilə qaçıb durdurmaq istəsə də artıq bunu əbəs olduğunu anlayırdı. O başqa biri ilə nişanlı idi. firuzə indi Kənaın yox