istəyirdi...özün bilirsən. Mən kiməm, o məni necə böyüdüb.
- Hə nə olsun?
- O olsun ki, bütün bu yaxşılığın əvəzini sevgiyə qurban verə bilmərəm.
- Ay dəli.. camaat çöllərə düşüb aşiq olacağı insanı axtarır. Onun uğurnda canından keçmək üçün hər şeyi qurban vermək üçün zaman güdür sən deyirsən qurban vermərəm. Cavad bəy kimi insan var? O sənin bir gülüşün üçün dünyanı dağıdar lazım gəlsə. Mən onun dilindən sənə vurulmuşam. Yoxsa sənin kimi qara balaya baxan deyildim.
Firuzə Əlinin axırıncı sözünə gülüb gözünü yaşını silirdi..
- Ay sağol.. gül həmişəm. dediyim kimi bu mənə asan deyil.. Amma belə də yaşaya bilmərik.. hər şey burada dayansa yaxşıdır. Indi sən get onu tap. Danışın. Bəsdir artıq.. qoy nə edəcəksə etsin. Amma...eşidəm biləm səni incidib inan mənə sevgilini parçalayaram...
- Əli.... çox sağol... çox sağol...yaxşı ki varsan..
Firuzə Əlini boynunu qucaqlayaraq ağlamağa başladı.
- Yenə başladı da. Mən bilsəydim əvvəldən ki, sən belə sulu gözssən heç yaxın da durmazdım.
Firuzə onun sinəsinə yumuruq vuraraq gülməyə başladı. Əli də gülürdü, amma hiss olunurdu ki, kədərli təbəssümdür. Bu hər adamın işi deyildi. Sevdiyin qadını başqa birinə vermək. Amma öz xarakterinə və Firuzənin xasiyyətinə bələd idi. Firuzəni ağlında başqa biri varkən nə o onu çıxarda bilərdi, nə də firuzə çıxardardı... ən yaxşısı bu idi.
- Yaxşı.. vaxt itirmə. Mən atanla danışaram. Bizimkilərlə də.. sakitcə yola qoyarıq.
- Amma.. atangil.. yəni ortaqlıq..
- Ortaqlıq səninlə mənə görə deyildi. Biz sadəcə bəhanəydik. Atanla atam çox yaxşı dostdurlar. Biz də deyərik ki, bir birimizə uyğun olmadığımızı anladıq ayrılmağa qərar verdik.. inanmasalar deyərik ki, mən xəyanət etdim sən də bunu bağışlamırsan..
- Yox.. buna heç kəs inanmaz.
- Hə, mən xəyanət edəndə heç kəs bunu öyrənə bilməz.
- Dəli dəli danışma. Gələcək həyat yoldaşını o qədər sevəcəksən ki, bu ağlından belə keçməyəcək.
- Hə... gələcək həyat yoldaşım.. ..
Əlini sözü aramla deməsiylə hər ikisi yenə susdu..