. Firuzə nə deyəcəyini bilmirdi.. tərəddüdlə cümləsinə başlamaq istəsə də sözlər ağzında düyünlənmişdi.
- Nəysə.. vaxt itirdik. Get artıq. Ya da gözlə mən səni aparım.
- Harada olduğunu bilmirəm axı..
- Hm...taparıq bir təhər.
- Haradan...
- Bunu da mənə burax bir zəhmət.
****
- Sinan..
- Hə...
- Bu oğlan heç yaxşı deyil..
- Keçəcək..
- Keçməyəcək. Sən də keçib ki, onda da keçsin.
- Başa düşmədim.
- Sinan səni dünyaya gətirən mənəm. məndən yaxşı xasiyyətinə bələd insan yoxdur. Sən sevəndə bir dəfə sevənlərdənsən. Oğlun da sənə bənzəyir. Bu yaşa qədər bu insan bir dəfə olsun sevgi nədir bilməyib. Indi daddığı bu duyğudan məhrum olur.
- Ana.. nə edə bilərik. Qız artıq başqa biri ilə nişanlanıb.
- Guya nişanlı olmasaydı razılıq verəcəkdin.
- .....
- Sinan səniləyəm.
- Nə istəyirsən.. neynim? Gedim Cavada deyim nişanı qaytar mən alacam oğluma qızını
- Pis fikir deyil.
- Ana! Özün məndən yaxşı bilirsən ki, bu iş olmaz
- Niyə? Gül kimi qızdır. Ağıllı tərbiyəli alicənab ailədən. Sən ki, belə birini axtarırdın. Özü də atası tanınmış iş adamı.
- Anası da həyat qadını...bunu da vurğulayaq
- İnci ondan fərqlənir səncə?
- Ana!
- Nədir adı gələndə hələ də əlin ayağın dolaşır.
- Ana bəsdir dedim.. elə bir şey yoxdur. İnci deyə birini tanımıram mən.
- Bu günkü kimi yadımdadır. O qızın əlini tutub gətirəndə evlənəcəm deyəndə əvvəl etriaz elədim. Amma sən xoşbəxt ol deyə susdum. Razılıq verdim. Sonra nə oldu?
- Görürsən.. demək ki, eyni səhvi Kənan qarşı etməyəcəyik..
- Yox.. əksinə ... mən o zaman da haqlıydım. Indi də haqlıyam.. Sən nə deyirsən de, lazım gəlsə özüm gedib Cavadla danışaram..
- Ana ora İrandır. Qıza qoyulan nişan elə asanlıqla qayıtmır. Özü də Firuzəni nişanladıqları ailə bilsən kimlərdəndir. O ailə üçün də bu rüsvayçılıqdır. Buna heç vaxt izn verməzlər. Həm Firuzə 5 il Türkiyəyə gələ bilməz.
- budur bəhanən? Kənan lazım gəlsə Firuzə üçün dünyanın o biri başına da gedər
- Nə isə.. boşuna xəyal qurma. Olmaz