a aralarında davamlı
mübahisə və narahatlıq yaşanmış
və iki il əvvəl də ayrılmışdılar. O
gündən sonra da ərindən heç
vaxt xəbərdar ola bilməmişdi.
Dekabr ayı idi.Gecədən xeyli
keçməsinə baxmayaraq, Sevda
hələ də yata bilməmişdi, yerinin
içində bir o yana, bir bu yana
dönürdü,yata bilmirdi.
Yatağından qalxaraq gəcəliyini
giyindi və mətbəxə gedərək bir
stəkan su içdi. Bir an gözləri
masanın üzərindəki çiçəklərə
sataşdı. O an Tahirin onun üçün
hər gün verdiyi güllər yadına
düşdü. Tahiri düşündü. Dəlilər
kimi aşiq olduğu köhnə yoldaşını.
Bəlkə də ayrılmalarındakı ən
böyük səhv özündəydi. "Görəsən,
o zaman abort etdirməkdə səhv
etdim? " deyə özü-özünə sual
verdi. Sonra fikrinə kiçik qızı, yəni
Aynuru gəldi. Bu an özündən asılı
olmayaraq ,gözlərindən yaş
süzüldü .Heç ona toxunmamışdı,
sarılmamamışdı .Çox kədərləndi.
"Kaş ki, indi onlar yanımda
olsaydı" deyə qəhərləndi.. Bu an
özünü, o qədər günahkar və pis
hiss edirdi ki, gözlərindən axan
yaşlar sürətlə damcılayırdı. O
kədərlə gedib yatağına uzandı.
Uzandıqtan bir müddət sonra da
yuxuya getdi. Amma yuxuda bu
günə qədər heç görmədiyi bir
yuxu gördü. Ruhu bədənindən
ayrılmış sürətlə səmaya doğru
yüksəlirdi. Sonra zülmət bir
qaranlığa qərq oldu. Amma
hələdə yüksəlməyə davam edirdi.
Bir müddət sonra zülmət
qaranlığın sonunda işıq görməyə
başladı. Yüksəldikcə işıq daha da
artırdı. Artdıqca da gördüyü
mənzərə içini titrətdi. Ən sonunda
bu yüksəliş dayandı!
Görmədiyi bir səs ona "Bura
Cənnət" "dedi. Daha əvvəl yalnız
bir ad olaraq bildiyi Cənnət sözü,
bu an göz qamaşdıracaq qədər,
gözəl bir yer idi. Hər yer yamyaşıl
çəmənlərdən hörülmüş bir atlas
kimi idi. Üzərində göy qurşağını
xatırladan min bir rəngdə çiçəklər
vardı və heç görmədiyi gözəllikdə
nəhəng ağaclar, bunların
üzərlərində ilk dəfə gördüyü bir-
birindən gözəl quşlar dayanırdı.
Sevdanın bu gördükləri
qarşısında ürəyi sürətlə atmağa
başladı, gözləri bərələ
qalmışdı.Bu an qulağına sevinc
içində gülüb oynayan