bir çox
uşağın səsi gəldi. Səbəbini
bilmədiyi bir həsrətlə dərhal
oraya baxdı. Bir çox uşaq, içindən
bal və süd axan dərələrin başında
oyunlar oynayırdılar. Dərhal
onların yanına getdi
"Siz kimsiniz uşaqlar, bura
haradır? Bəs ata-analarınız
hardadır?" deyə soruşdu.
Uşaqlar isə bir ağızdan,
"Bura cənnətdir,bizlər isə
analarımızın zibilliyə atdığı
uşaqlar" dedilər.
Sevda duyduqları qarşısında
donub qaldı! Bu an ,bir az
kənarda bir ağacın altında
qəmgin halda tək başına dayanan
bir qız uşağı gördü. Ona diqqətlə
baxdı, baxdığı anda da tükləri
biz-biz oldu! Dörd-beş
yaşlarındakı bu qız uşağını öz
uşaqlığına oxşatdı. Ona baxdığı
vaxt kiçik qız da gözlərini yerdən
qaldıraraq qəmgin halda ona
baxdı. Göz gözə gəldilər. Kiçik
qızın baxışları Sevdanın ürəyini
titrətdi. İçində bu günə qədər heç
hiss etmədiyi bir istilik hiss etdi.
Niyə olduğunu bilmədiyi bir
coşğuyla gedib ona qucaqlamaq
istədi. Sürətli addımlarla kiçik
qızın yanına gəldi və həsrətlə
qollarını açıb tam sarılacağı anda,
kiçik qız gözündə yaşlarla bir
neçə addım geri getdi. Sevda
iztirab içində,
"Niyə sənə sarılmağımı
istəmirsən?" deyə soruşdu.
Kiçik qız gözyaşlarını silib,
"Beş il əvvəl sən məni istəməyib,
parçalar halında zibilliyə
atmışdın."-, Dedi.
Sevda hıçqıra-hıçqıra :
"Beş il mi? Hansı beş il?" deyə
soruşdu.
Kiçik qız, incik bir halda,
"Məni tanımadı mı ana? Mən
Aynur. Sən beş il əvvəl karyeram,
işim daha əhəmiyyətli deyib
öldürdüyün yeganə balan ."
Sevda eşitdiklərinə inana
bilmirdi. Hıçqırıqlar içində,
"Qızım, Aynurum" deyə qışqırıb
qızına qaçdı. Amma qaçdıkca
Aynur sürətlə ondan uzaqlaşırdı.
Və ən sonunda Aynur, kədərli
baxışlarla itib getdi. Bir müddət
sonra oradakı uşaqlar və hər
şeyin rəngi itməyə başladı.
Səhər olmuşdu. Sevda hələ də
gecə gördüyü yuxunun təsiriylə
sarıldığı yastığa
"Aynurum,Aynurum" deyib
peşmanlıq gözyaşları tökürdü.
Bir il sonra…….
Sevda hələ də bir il əvvəl gördüyü
yuxunun təsirindən çıxmamışdı.
O gündən bəri