əl
gözlərini bağladı!
Sevdanın ürəyi yerindən
çıxacaqmış kimi atmağa başladı.
O sevinclə birdən
"Qızım,Aynurum" deyə
qışqıraraq arxasına döndü.
Döndüyü anda da sevinc
gözyaşlarına boğuldu. Qızı Aynur,
əlindəki çiçəkləri gülümsəyərək
ona uzadırdı. Və üzərində bu gün
ona aldığı çəhrayı ağ paltarı
vardı.Sevda qızına böyük bir
həsrətlə sarıldı. Öpdü .., iylədi ...
Aynur, xoşbəxtlik içində anasının
gözlərinə baxdı;
"Ana bu gün mənim ad
günümdür. Mənə daha möhkəm,
daha möhkəm sarıl. Sənin üçün
çox darıxdım. O şəfqətli əllərinlə
saçlarımı oxşa. Al qollarına al
qollarına ,anam ,mənim əziz
anam. Qarnında yaşadığım o qısa
istilik,nəvaziş üçün çox darıxdım.
"
Sevda qızını bərk-bərk
qucaqlayır, saçlarını oxşayırdı.
Qızının o cənnət qoxusunu
ciyərinin hər küncünə çəkirdi.
Lakin bir müddət sonra Aynur
əllərinin arasından , yuxarılara
doğru yüksəlməyə başladı. Bu
mənzərə qarşısında Sevda özünə
nifrət edərcəsinə,
"Getmə yalvarıram, getmə deyə
fəryad etməyə başladı.
Aynur son dəfə anasına baxıb,
"Ana, mənə qovuşmaq
istəyirsənsə xahiş edirəm oraya
get, ona get." Dedi.
Sevda bu dəfə çaxnaşma içində
"Hara, kimə" dedi. Amma Aynur
artıq onu eşitməyəcək qədər
yüksəlmiş və nəzərdən itmişdi.
Sevda kədərli bir şəkildə az əvvəl
söykəndiyi ağaca yenidən
söykəndi. Ağacdan yalvarcasına
qızının nə demək istədiyini , Ona
qovuşmaq üçün hara, kimə
getməli olduğunu soruşdu. Tam
bu anda dayandığı ağacdakı iki
fərqli rəqəm diqqətini çəkdi. Yüz
on dörd iyirmi doqquz. Bu
rəqəmin nə məna verdiyini heç
cür başa düşmədi.
Səhər oyandığında səhərə yaxın
gördüyü yuxunun əsarətindən
çıxmamışdı. Rəqəmlər hələ
ağlında idi. Unutmamaq üçün
onları dərhal bir kağıza yazdı.
Sonra düşünməyə başladı. "Nə idi
bu rəqəmlər? Doğum tariximi?
Bir yerin telefon nömrəsi mı?
"Axşama qədər düşünməkdən az
qala başı partlamaq üzrə idi.
Amma yenə də nə olduğu
haqqında heç bir fikirə gələ
bilməmişdi. "Nəydi ... Nəydi ...
Nəydi
Bu yüz on dörd və iyirmi