Heyat başlarsa...

2 bölüm
Mektebin ilk günü sona çatdığında yerğunluğum elle tutulan növden idi. Yene de anama eve gec geleceyime dair bir mesaj atmış ve Aytengili göndermişdim. İclas salonunda oturub bir az özümü sakitleşdirmeye ehtiyacım var idi. Ya da, dürüst olsaq üç ay müddetinde bura üçün darıxmışdım. İşıqlar, sesler, musiqi meşqinde hemişe sehnenin kenarında olan musiqi aletleri- sehnenin ortası- star işığının vurduğu yer. Tetil boyunca Aytenden, Laradan ve Selimden daha çox darıxdığım bir şey varsa o da tiyatır salonudu. Başımı oturduğum stuldan arxaya ataraq Little Mix-in Wings mahnısını mırıldanmağa başladım. Yayda qulaq asdığım hereketli musiqilerden biri idi. Xalioqrafiya baxımından asand olan bir parça idi.
Adımı eşitdiyimle başımı Tiatr salonunun böyük qapısına çevirdim.
- Ümid edirem bölmedim- dedi şirin ses. Gelen Ümid idi. Müzikalın esas üzvlerinden biri idi. Menim bacaramayacağım dediyim yerde mene destek olur, problemleri menimle beraber hell edirdi. Ayağa qalxıb gülümsedim
- Sen meni ne vaxt rahatsız etdin ki?- dedim. Mektebde onu heç görmemişdim, onu qucaqlayıb, geri çekildim. Tam ayrılmış sayılmazdıq, qollarımız hele de bir birini tuturdu.
- Dersde yoxuydun- bu sefer ondan tam ayrılıb oturacağa oturanda.
- İlk günleri sevmirem bilirsen. Sabah gelmeyi planlayırdım. Bütün bu qarışıqlıq bitdikden sonra...- güldüm. Burnumu qırışdırıb- o qeder de pis deyildi ee.- dedim, özünü zörlayaraq güldü- eminem ki, eledi- dedi. Bir anda üzü düşende qoluna toxundum. Qoluna toxunmağımla gözunden bir damlanın aşağı süzülmesi bir oldu
- Neyin var Ümid?- hüngür-hüngür ağlamağa başlamışdı artıq.
- Aylin... Atam çox pisdi. Tetilin son heftesi eve çetinlikle qayıtdıq. Çatar çatmaz xestexanaya yerleşdirdik. Hele de ne olduğu bilinmir, amma halı günden güne pisleşir.- bunları demekden yorulmuş kimi derin bir nefes aldı. Yorulması normal idi, çünki sözlerin arasında hıçqırıq ağzından çıxırdı. Qollarımı ona doladım
- Biz yanınızdayıq. Narahat olma atan yaxşı

[1] 2 3 ... 6 >>