Həyat başlarsa...

2 bölüm
Məktəbin ilk günü sona çatdığında yərğunluğum əllə tutulan növdən idi. Yenə də anama evə gec gələcəyimə dair bir mesaj atmış və Aytəngili göndərmişdim. İclas salonunda oturub bir az özümü sakitləşdirməyə ehtiyacım var idi. Ya da, dürüst olsaq üç ay müddətində bura üçün darıxmışdım. İşıqlar, səslər, musiqi məşqində həmişə səhnənin kənarında olan musiqi alətləri- səhnənin ortası- star işığının vurduğu yer. Tətil boyunca Aytəndən, Laradan və Səlimdən daha çox darıxdığım bir şey varsa o da tiyatır salonudu. Başımı oturduğum stuldan arxaya ataraq Little Mix-in Wings mahnısını mırıldanmağa başladım. Yayda qulaq asdığım hərəkətli musiqilərdən biri idi. Xalioqrafiya baxımından asand olan bir parça idi.
Adımı eşitdiyimlə başımı Tiatr salonunun böyük qapısına çevirdim.
- Ümid edirəm bölmədim- dedi şirin səs. Gələn Ümid idi. Müzikalın əsas üzvlərindən biri idi. Mənim bacaramayacağım dediyim yerdə mənə dəstək olur, problemləri mənimlə bərabər həll edirdi. Ayağa qalxıb gülümsədim
- Sən məni nə vaxt rahatsız etdin ki?- dedim. Məktəbdə onu heç görməmişdim, onu qucaqlayıb, geri çəkildim. Tam ayrılmış sayılmazdıq, qollarımız hələ də bir birini tuturdu.
- Dərsdə yoxuydun- bu səfər ondan tam ayrılıb oturacağa oturanda.
- İlk günləri sevmirəm bilirsən. Sabah gəlməyi planlayırdım. Bütün bu qarışıqlıq bitdikdən sonra...- güldüm. Burnumu qırışdırıb- o qədər də pis deyildi ee.- dedim, özünü zörlayaraq güldü- əminəm ki, elədi- dedi. Bir anda üzü düşəndə qoluna toxundum. Qoluna toxunmağımla gözundən bir damlanın aşağı süzülməsi bir oldu
- Nəyin var Ümid?- hüngür-hüngür ağlamağa başlamışdı artıq.
- Aylin... Atam çox pisdi. Tətilin son həftəsi evə çətinliklə qayıtdıq. Çatar çatmaz xəstəxanaya yerləşdirdik. Hələ də nə olduğu bilinmir, amma halı gündən günə pisləşir.- bunları deməkdən yorulmuş kimi dərin bir nəfəs aldı. Yorulması normal idi, çünki sözlərin arasında hıçqırıq ağzından çıxırdı. Qollarımı ona doladım
- Biz yanınızdayıq. Narahat olma atan