idim.
-Danışaram -deyib özümü safeyə atdım. -Gözlə, çay süzüm gəlirəm-deyib Günel otaqdan çıxdı.Bayaqdan bəri dayanmadan mesaj gələn Günelin telefonunu götürüb səssizə atmaq istəyirdim ki, ekranda açıq qalmış mesajlarda adımı görüb dayandım.
Günel- Aşkım, sən məni sevirsən?
-Hə, balam.Özü də çox .Niyə soruşdun ki?
-Heeç, Rufa deyir sənə inanmayım. Məni aldatdığını düşünür.
-O qələt edir , sən onun sözlərinə fikir vermə.
-Düz deyirsən canım, qısqandığından bilmir nə etsin.O hardan bilər ki ,əsl sevgi nədir?
Oxuduğum mesajlar bu gün üst-üstə yaşadığım ikinci şoka səbəb olmuşdu. Ən yaxın dostum mənim haqda necə elə fikirləşə bilər axı? Mən onun yaxşılığı üçüm insanlara tez inanmamasını tövsiyə edərkən , o..O onu qısqandığımı necə düşünə bilərdi?Çantamı da götürüb özümü cəld evdən çölə atdım.Arxadan Günelin məni səsləməsini eşitsəm də reaksiya vermirdim.Onsuz da bəhanə axtaran göz yaşlarım indi özünü sərbəst buraxmışdı. Hara getdiyimi, niyə getdiyimi bilmirdim.Tək onu bilirdim qaçmaq , qurtulmaq istəyirdim bu həyatdan .Yolu keçərkən gözlərimə düşən maşın faralarının işıqları və siqnal səsi ilə gözlərimi