ı çataraq mənə baxdı. Bu təəccübün müzikala ya da söhbəti birdən dəyişdirdiyimə görə olduğunu bilmirəm.
- Nə əlaqə?- deyə önünə döndü
- Altay mənə səsinin çox qəşəng olduğunu demişdi. Çox bacarıqlıymış- Açıqlamağım qarşısında soyuq bir səslə
- Qatılmaz- dedi. Ağzım açıq ümidsizliklə ona baxdım
- Niyə?- dərin bir nəfəs verdi məndən bezdiyi hər halından bilinirdi.
- O belə şeylərə qatılmağı sevmir- son ümid olaraq ona da yalvaracaqdım.
- Onu fikrindən daşındıra bilərsən?- yenə mənə baxdı. Bu gedişlə dəqiq qəza olacaqdı.
- Öz işini özun görməlisən boşboğaz- qaşlarımı çatdım
- Sənsən boşboğaz- bəli bəli bu çox axmaqca oldu. Uşaq bura oturandan bu yana mənim zorumla danışırdı. O da mənə görə danışmaq sayılmazdı ama nəysə. Qaşlarını çatdı.
- Mənə boşboğaz deyən ilk insan sənsən- offlayaraq başımı digər tərəfə çevirdim
- Yaxşı boşboğaz olmasanda, əsil odunsan- bu sözümə heç nə demədi. evə yaxınlaşanda durmasını deməkdən başqa heç nə danışmadıq. Evin bir az kənarında durmuşduq. Anam və nənəmi bağçada danışarlarkən görə bilirdim. Telefonu götürüb saada baxdım. Saat 21:02 idi. Evə getmək üçün tez idi. Evə tez getsəm anam bir də buna görə sorğulayacaqdı məni. Bilirəm mənasızdı amma həqiqət budu. Arazın mənasız başxışları altında telefonumun ön kamerasını açıb saçımı və makyajımı təzələdim. Əgər bu halda evə getsəm anam bir şeylər olduğunu bilərdi. Arazın " neynirsən? " baxışlarına fikir vermədən, telefonumu və makyaj vasitələrini çantaya tıxdım. Təhlükəsizlik kəmərini açıb ona tərəf döndüm
- Buraxdığın üçün çox sağol- 32 diş gülümsədi
- Quru-quruya bir çox sağol? o qədər danışdın heç olmasa kiçik bir öpüş ver.- Ağzım normal olaraq kobudca açıldı
- İstəyirsən bir şillə verə bilərəm- mənə tərəf yaxınlaşdı
-yoxla istəyirsən- dedi təhdidkar bir səslə. Udqunaraq maşından tez endim. Axmaq, qoyun, ağıldan yoxsun..
Anamgili görəndə keflə(!) pilləkanlardan yuxarı çıxdım. İkisi də məni gülərək qarşıladı. İkisinidə qucaqlayıb yanlarına oturdum.
- Nə danışırsız elə