Qelbimde soz kesikleri

Bölüm 33

Narden...
Aminle barışmışdıq, ancaq heç ne men isteyen kimi baş vermemişdi... Ne Aygün xanım düzelmişdi, ne de Şefeq özünü bizden uzaq tutmuşdu... Bir hefte olardı ki, Aminle aramıza soyuqluq girmişdi... Buna sebeb kim idi, ne idi, deqiq deye bilmeyecekdim... Çünki Aminle barışsam da, Şefeqin sözleri beynimde derin boşluq yaratmışdı... Bu boşluq her an qurduğum fikirlerle dolurdu... Beynimde o qeder yerli- yersiz düşünceler yer etmişdi ki... İstesem de, bu düşünceleri beynimden ata bilmirdim... Ümumiyyetle, son olanlar içimi incidirdi... Güclü görünmeye çalışırdım... Her zaman bele olmuşdum... Zeif görünüb alçalmaq istemirdim... Menimçün zeif görünmek kiminse seni ezmesi demek idi... Guya ezilmemişdim ki? Ezilmişdim... Çox ezilmişdim... Belke de, heç kes menim qeder tehqirlere, haqqsız yere danlaqlara meruz qalmamışdı... Yene keçmiş günlere qayıtmışdım... Neyi silsem de, keçmişimin izlerini ne üreyimden, ne de beynimden qopara bilmirdim... Ailemizi xatırlamışdım... Ailemiz? Biz aile idik ki? Yox!!! Onlar aile idi, men yad... Menim ailem Arize xala idi, Tofiq emi idi... Amin idi... Aminle aile olmuşduq ki? Göresen, evlilik aile olmaqçun yeterli sayılırdımı? Ne zamandan? Amin meni sevdiyini deyirdi... Men de onu sevirdim... Herçend ki bunu heç zaman dilime almamışdım... Onsuz da, hisslerimi sözlere tökmekde ele de güclü sayılmazdım... Amma gösterirdim... En azından sevgimi hiss etdirmeye cehd edirdim... Uğurlu ve ya uğursuz olduğunu Aminden başqası bile- bilmezdi... Çox kederli idim... Derdimi Arize xalaya bele tam açıb deye bilmirdim... Yazıq qadın xeste idi... Birde men onun derdine derd qalamaq istemirdim... Nazperi xala bezen kefsizliyimi görüb halımla maraqlansa da, qaynanamın qeybetini qıra bilmezdim... Ne de Şefeqle yaşanan hadiseni kimese danışa bilmezdim... Onsuz da, özümü alçalmış bilirdim... Her gün sene benzeyen birini görüb erinin hisslerini onunla bölüşdüyünü düşünmek kime asan gelerdi ki? Heç kime!!! Aminin Şefeqi

[1] 2 3 ... 5 >>