idi... Ama duyğulara ve düşüncelere hökm etmek mümkünsüzdür... Biz her şeyi özümüz hell etmeli idik... Beynimizi özümüzden savayı heç kim temizleye bilmezdi...
- Yatmaq isteyirem... - yorulmuşdum... Mübahiselerden, olanlardan, heyatdan, yaşamaqdan... Her şeyden...
- Sensiz qala bilmirem... - Amin meni qucaqlayıb alnımdan öpmüşdü... Qarşılıq vermediyimi gördükde dodaqlarıma enib öpüş qondurmağa başlamışdı...
- Meni ehtirasını söndürüm deye isteyirsen? - her zaman utanan Narden bu sualını nece verdiyime özüm bele teecüb qalmışdım... İlk ağlına gelen fikiri dilime tökmüşdüm...
- Ne? - Amin de onu özümden ayırıb bunu soruşacağımı gözlemirdi...
- Meni telebatını ödeyeceyinin vasite olaraq görmeni istemirem... - sözümü deyib arxamı Amine dönmüşdüm... Esebi olduğunu bilsem de, dilimi gizleye bilmemişdim...
- Sene demeye söz tapmıram!!! - sözünü deyib yerinden qalxaraq hamama keçmişdi... Sehv etdiyimi anlayırdım... Amma son hedde kimi canım boğazıma yığılmışdı... Her şeyden sıxılırdım... Men her kese görünmeye çalışdığım qeder güclü deyildim... İçimde qanayan bu qeder söz kesiyi varken kimse menden güclü olmağımı gözleye bilmezdi... Havalar istileşse de, örtüyü boğazıma kimi çekib özümü gizletmişdim... Etdiyim hereketden utanırdım... Bir kişini bu qeder alçaltmağa haqqım yox idi... Hele Amin kimi kişiye qarşı bunu etmeye heç haqqım yox idi... Amma etdiyimi etmişdim... İndi mene qalan ekdiyimi ne zaman biçeceyimi gözlemek olacaqdı...
Aminle son yaşadığımız hadisenin üzerinden 4 gün keçmişdi... Aramızda soyuq buzlar erimek bilmirdi... Özümü çox pis hiss edirdim... İçime qapanmışdım... Aminle söhbet etmez hala gelib çatmışdıq... Günah mende idi... İlk addımı men atmalı idim... Amma içimde bu qeder şüphe varken nece addım ataydım?.. Xestexanada kiminlese qarşılaşmayım deye otaqdan çıxmırdım... Çıxan zamanlarda ise etrafa baxmırdım... Şefeqin üzünü görmek menim psixologiyamı daha beter alt- üst etmişdi... Hele evde Aygün xalanın atmacaları eseblerimi tarıma

<< 1 2 [3] 4 5 >>