çekmişdi... Böyük olduğundan hörmet xatirine cavab vere bilmirdim... Bundan yeterince istifade edirdi... Allahdan özüme sebir dileyirdim...
Otaqları gezib xestelerin veziyyetleri ile maraqlanıb öz qeydlerimi aparırdım... Dehliz boyunca irelledikce qarşıdan Şefeqi kimlese söhbet eden görmüşdüm... Bir az yaxınlaşdıqda Lenanı tanımışdım... Meni gören kimi Lena özünü itirmişdi...
- Bir- birinizi yaxşı tapmısız ele... - yaxınlaşıb sözümü demişdim...
- Men getsem, yaxşıdır... - Lena telaşa düşmüşdü...
- Sen niye gedirsen ki? Kim sonradan gelibse, o da getsin... - Şefeq dilini uda bilmezdi axı...
- Lena, senden heç gözlemezdim... Gör kimin sözlerini o deqiqe yerine yetirirsen... Başqasının erini eline keçirmekçün utanmadan oyun quran birinin oyuncağı olmusan... - sözlerimi içimde boğduqca deli ola bilerdim... En azından esebimi bu sözler vasitesi ile çöle atırdım...
- Esas sen utanıb üzlere çıxmamalısan... Amin meni sevirdi... Min iş çevirib onu eline keçirmisen... - Şefeq yene eyni neğmeni oxuyurdu...
- Ah Şefeq... Sene yazığım gelir... Hele de ümidle yaşayırsan... Özün dedin ki, sevirdi... İndi meni sevir ve menim heyat yoldaşımdır... Sen uduzdun... Qebul et... - üzümde gülüşle danışıb Şefeqi süzürdüm... İçimde esebden boğulsam da, bunu heç vaxt üze vurmazdım...
- Esas finalda qalib olmaqdır... - Şefeq sözünü deyib getmişdi... Lena, onsuz da, bizim başımızın qarışıq olmasından istifade edib çoxdan uzaqlaşmışdı... Şefeqin dediyi cümleye mehel qoymamışdım... Esas o idi ki, Lenanı Şefeqle görmüşdüm ve meni otağa çağırtdıranın Şefeq olduğuna emin olmuşdum... İçimde olan şüphe qırıntıları da yoxa çıxmışdı...
3 gün olardı ki, Aminle danışıb veziyyeti normallaşdırmaq isteyirdim... Amma alınmırdı... Amin çox soyuq davranırdı... Üzüme de baxmırdı... Son 2 gecedir ki, yatmırdı... Otaqda sese oyandıqda Aminin yataqda oturduğunu görürdüm... Ya da otaqdan çıxıb bir neçe deqiqe sonra geri dönürdü... Derdi olduğu belli idi... Amma bu derdin adını bilmirdim... Belke de,

<< 1 2 3 [4] 5 >>