müddətcə,evdən yalnız atamla və anamla danışırdım.Zərifə nə qədərdə zəng vursada açmırdım.İki dəfə hətta özüdə gəlmişdi,ancaq mən otaqdan çıxmamış,xalama demişdim ki,getsin.Əlidən isə ümumiyyətlə xəbərim yox idi.Artıq iki ay idi xalamgildə qalırdım.Anamı məktəbdə hər gün görürdüm.Bir gün yenə görüşəndə gördüm ki,anamın halı heç yaxşı deyil.Rəngi solmuşdu,deyəsən xəstə idi.O gün qərar verdim və evə qayıtdım.Anam ağır xəstələnmişdi.Uzun müddət qızdırmalı şəkildə yatdı.Mən xalamgildə qaldığım müddətcə Zərifə öz istəyinə nail olmuşdu.Anam danışırdı ki,-Zərifə oğlumun evini yıxdı,indidə oturub onun evində.Deyəsən Əli evi ona,Zərifəyə bağışlamış,özü isə yenidən moskvaya qayıtmışdı.Atam deyirdi,-daha burda yaşaya bilmərik,-ona görədə evi satıb şəhərin bir başqa yerindən ev almaq istəyirdi,ancaq bütün yaşananlara baxmayaraq bu ev bizə doğma idi.Bu mənzili atama iş yerindən vermişdilər.Mən bu evdə doğulub,böyümüşdüm.Ona görədə son anda atam fikrindən daşındı,digər tərəfdən qaçmaqla nəyi həll edə bilərdik ki,meyvə çürükdürsə ağacın günahı yoxdur.Yaşadığımız yerdə hər kəsin sayıb seçdiyi bir ailə idik biz,yenə əvvəlki adımızı qaytarmalı idik.Günlər beləcə ötüb keçırdı.Bir gün Xəyalənin qohumları onun cehizlərini aparmaq üçün gələcəklərini xəbər etdilər.Atam evdə dayana bilmədi,çıxdı,anam Zərifəni nə qədərdə çağırsa da o işləri olduğunu deyib gəlmədi.Evdə mənlə anam qaldıq.Mən Əsmər xalama zəng vurmaq istəsəmdə anam qoymadı.Bu dəhşət idi.O qız bizim evə nə umidlərlə,nə xəyallarla gəlmişdi,indi cehizi gedirdi.Qohumları deyirdi ki,evə aparmayacaqlar,satacaqlar.Anamın göz yaşları dinmirdi.Onlar gedəndən sonra ev elə bil boşaldı.Anam məni qucaqlayıb ağlayırdı.Biraz sonra ayağa qalxıb,evi yığışdırmağa başladıq.Evimizi üç il əvvəlki vəziyyətinə daytardıq.Mən əvvəlki otağıma qayıtdım.Blokumuzdan çoxlu qadın səsləri gəlirdi.Gözlükdən baxanda gördüyüm mənzərə bu gün yaşadığım ikinci ağır zərbə oldu.
Qonşumuz Südabeye nişan gəlirdi,oğlan evi isə Samirgil idi.Mən Samirin anasını görən