n kimi tanımışdım.Qapının ağzında necə yerə çöküb,-ana,-dedimsə,mətbəxdən səs gəldi.Anam əlindəki qabı yerə salıb qırmışdı.O məni yerdən qaldırıb otağıma apara-apara,-İnci nolub,qızım nə baş verib,-sörüşürdü.Cavab verə bilmirdim,dilim söz tutmurdu.Birazdan özümə gəlib anama gördüklərimi danışdım.Həmin günü nə vaxt xatırlayıram lənətləyirəm.Axi necə ola bilərdi ki,hələ məktəb illərindən məni sevdiyini deyən biri indi qapıqonşumuza nişan gətirsin.Dünyada başqa qız yox idi,niyə məhz Südabəyə?Bəs Südabə,o ki,bilirdi mənim Samirlə münasibətimi,necə razılaşa bildi.Gecəyə kimi yerimdən çıxmadım.Atam evə gələndə əhvalımızın pis olduğunu gördü,yazıq atam elə bildi ki,Xəyalənin cehizinin getməyinə görə bu gündəyik,çalışırdı bizi fikirlərimizdən ayırsın.O günün səhəri Südabənin anası bizə gəldi.Anam soyuq danışırdı onunla.Qadın guya üzrxahlıq edirdi,ancaq hər kəlməsi ilə demək istəyirdi ki,qızınız yaxşı olsa idi,Samir elə sızın qızınızı alardı.Düzdü mən özüm Samirə yox demişdim,ancaq bu halda onların hər ikisini Allaha tapşırmışdım.Bir gün işdən gələndə blokda onları əl-ələ pilləkənləri düşən gördüm.Nə mən ,nə də onlar bu qarşılaşmanı istəməzdi yəqinki.Səssiz yanlarından ötüb keçmək istəsəmdə,Südabə məni çağırdı.Arxaya dönməsəmdə ayağımı saxladım.

-İnci sən,yox biz sənin üzünə baxa bilməməliyik.Südabədən belə söz eşıdəcəyimi gözləmirdim.Ancaq o an mənə elə gəldiki bu söz daha çox mənim xətrimi xoş etmək üçün deyilmişdi.Yenə arxada dönmədən,-heç olmasa sən birazda olsa mənliyini saxlaya bilmisən,-dedim,tez pillələri iki-iki qalxıb evə girdim.Yenə günlər keçırdı.Mənim həyatım məktəblə ev arasında idi.Ad günüm yaxınlaşırdı.Bu il iyirmi üç yaşım tamam olacaqdı.Evdə Əsmər xalamgilidə çağırıb qeyd etməyi düşünürdük.Hami süfrə arxasında əyləşmişdi.Qapı döyüldü,yoğun şəkildə qapını açmağa getdim.Ad günü mənim idi,işləməkdən yorulanda mən idim.Qapını açanda gördüyüm insan isə hələdə qəzəbli olduğum qardaşım idi.Onu qarşımda görəndə bilmirdim necə reaksiya