m hər iki hadisə məndə kişilərə qarşı inamsızlıq yaratmışdı.Bundan sonra həyatima necə davam edəcəkdim?İyirmi dörd yaşım var idi,ancaq indidən həyata mən gülmədiyi üçün küsmüşdüm.
Həyatımda dəyişkənlik yox idi.Gün keçdikcə “evdə qalmış qız” adına namizədə çevrilirdim.Akşingil toydan sonra şəhərin mərkəzinə köçmüşdülər,Südabənin isə iki qızı olmuşdu.Deyəsən qaynanası narazılıq edirdi,hətta qonşular arasında belə bir sözdə gəzirdiki guya qaynanası Südabəni hədələyib ki,bundan sonra onlara oölan nəvə payı verməlidir.Belə şeyləri eşidəndə isə şükr edirdim ki,yaxşıkı elə mən onların evinə gəlin getmədim.Ailəmizdə hər şey getdikcə oz yoluna düşürdü.Zərifəgil özlərinə torpaq sahəni almışdılar,ev tikdirirdilər.Ev bitən kimi ora köçəcəklərdi.Əli nə qədərdə ,-qalın oranı sizə vermişəm desədə,-yeznəmiz bunu qəbul etmirdi,baxmayaraq ki,bu Zərifənin ürəyindən idi.O ikinci uşağa hamilə idi.Əli daha əvvəlki kimi deyildi,atamlada münasibətləri qaydasında idi.Xəyalə ilə arada danışırdım,o çox xoşbəxt idi,bir oğlu olmuşdu.Yoldaşı onu əl içində tuturdu.Yoldaşının birinci evliliyi uşaqları olmadığı üçün dağılmışdı.İndi onların bir övlatları var idi.Belədə həyatımız davam edırdı.Bir gün dərsdən evə bir müəllim yoldaşımla gəlirdim.Minayə bizim məktəbdə ibdidai sinif müəlliməsi idi.Onun da taleyi üzünə gülməmişdi,bir ayın gəlini olmuşdu.Əri toydan sonra onu burada qoyub,rusiyadakı arvadının yanına qaçmışdı.Minayə məndən iki yaş böyük idi.Özünə hədsiz dərəcədə fikir verən,həmişə gözəl geyinən bir qadın idi.Mağazaların yanından keçəndə Əli ilə qarşılaşdıq.
-sən burda neylirsən,bu vaxt işdə olmalı deyilsən?,-mən təəccüblənmişdim.
-Cəmil deyir gedim usataların yanına,köməyim lazımdı,-Əli mənlə danışsada altdan-altdan Minayəni üszürdü.Minayə isə qızarmışdı.O adətən deyib-gülən biri idi,utancaq qız roluna isə heç vaxt girməzdi.İndi deyəsən doğurdan utanmişdi.Əli ilə tez-tez yupkasını aşağı dartırdı.Bunu əli görüb dodaqucu gülümsündü.İlk dəfə idi qardaşımı belə görürdüm.Deyəsən mənim