u dəfə o gözlərimə baxırdı.
-buyur qardaş.
-Minayənin bir fikrini öyrənsən.
-necə fikrini?nə barədə fikrini?,-əslində başa düşürdüm Əli nə istəyir,ancaq əlimə fürsət düşmüşkən onunla belə zarafatlaşacaqdım.
-yəni özün başa düşürsən də,-durub otaqda gəzişməyə başladı.
-demək mənim qardaşım Minayəyə vurulub,-Əli arxaya dönüb yenə dodqucu gülümsədi,-ancaq bax indidən deyirəm mən sadəcə fikrini soruşacam,aradüzəldən deyiləm.
-İnciş əsəblərimlə oynama,öz bacımı belə bir şeyə layıq görəcəyimi necə düşünə bilirsən.
-yaxşı,əsəbləşmə.Mən səhəri günü Minayənin fikrini öyrəndim,o da Əlini tanımağa razı idi.Ancaq məsələnin çox da uzanmağını istəmirdi.Əlinin xaişi ilə bu məsələ hələki üçümüzün arasında qaldı.Bir gün qonşuluqda hayhəşir düşmüşdü.Südabənin anası özünü öldürürdü ki,-balamın evini yıxdılar,nəfs salıb balamın evini dağıtdılar.Evdə mənimlə anam var idi.Mən çıxmadım anam çölə çıxdı ki,öyrənsin nə məsələdi.Anamın çölə çıxmağı ilə Südabənin anası anama hücum elədi ki,-siz elədiz,siz nəfs saldız,sənin qızını almadılar deyə yanıb tökülürdüz,əlinizdən gələni elədiz,qızımı boşatdız.Anam onun cavabını layıqıncə verib evə gəldi.Südbənin ikinci uşaqları da əkiz qızlar olmuşdu deyə,qaynanasının təkidi ilə Samir onu boşamışdı.Ona acıyırdım,özümü isə qınayırdım ki, mən gərək vaxtında içimə dolan hissləri onlara deyərdim.Ancaq digər tərəfdən isə başa düşürdüm ki,hər kəs etdiyinin cəzasını gec-tez çəkir.
Aradan iki ay keçmişdi.Bu müddət ərzində Südabənin anası əlinə hər fürsət düşəndə bizi günhalandırır,dava salırdı.Bir gün eyvanda yaş paltarları asırdım.Bizimdə Südabəgilin eyvanları bitişik idi.Südabə isə eyvanda təmiz hava qəbul edirdi.Birdən o önə gəlib,bizim eyvana əyildi.
-sənə qibtə edirəm İnci.Mən əlimdəki paltarın suyunu sıxıb,ona baxdım.
-nəyimə?Səsim çox quru və kinayəli çıxırdı.
-bizim sənə elədiklərimizi kimsə bizə etsə idi,indi yəqinki havalanmışdıq,ancaq sən o qədər güclüsən ki,mən sənin kimi ola bilmirəm.Ona yazığım gəlirdi.Məndə önə gəldim.