-sən hələ uşaqsan indidən üzüklərə baxırsan.

-uşaq olanda nolar,məndə böyüyəcəm.O gün mənim baxdığım o üzükləri Emin səkkiz martda mənə hədiyyə etmişdi.Mən isə ikisini bir-birinə bağlayıb ikisini də taxırdım.Təbiki məktəbə gedəndə çıxarıb evdə qoyurdum.Biz altıncı sinifi bitirən yayı Emingil ukraynın donetsk şəhərinə köçdülər.Onların köçdüyü günü heç vaxt unutmaram.Emin ağlayıb özünü öldürürdü ki,mən getmirəm.Elə Ayanda getmək istəmirdi.Qumru xalayla Arzuman əmi onlara söz verdilər ki,iki-üç günə qayıdacaqlar.O vaxt məndə buna inanmışdım.Çünki məndə ən az onlar qədər getməklərini istəmirdim.Ancaq onlar getdilər və verilən söz tutulmadı,bizim onlarla əlaqəmiz kəsildi.Emin gedəndən sonra mən onun mənə həqiyyə etdiyi üzüyü barmağımdan çıxarmadım.Qorxurdum ki,üzüyü çıxarsam onları da unudaram.Bizim çoxlu şəklimiz vardı,ancaq mənə ən əziz olanı o bağça şəkli idi.Ən pis anlarımda o şəklə baxıb,Eminə gülürdüm.Onlar gedəndən sonra mən demək olar ki,yalnız qalmışdım,heç kimlə dostlaşa bilmirdim.Onuncu sinifdə oxuyanda sinifimizə yeni bir oğlan gəlmişdi.Samır.O gəldiyi ilk gündən qızların sevimlisinə çevrilmişdi.Biz Samirlə hazırlıqlarda bir olurduq.Bəzən hətta görüşüb bir gedirdik.Zamanla aramızda məktəbli sevgisi yarandı.Uşaq ağlımızla bir-birimizi sevdiyimizi düşünürdük.Mən heç vaxt bunu dilimə gətirməsəmdə o mənə bir neçə dəfə sevgisini

etiraf etmişdi.On birinci sinifi bitirib eyni universitetə daxil olduq.Mən psixologiya ixtisasına o isə geologiyaya daxıl oldu.Bu arada bacım Zərifə ailə qurmuşdu.Qardaşım Əli isə rusiyaya getmişdi.Zaman keçırdı.Samir gün-gündən mənə olan fikirlərini dahada ciddiləşdirirdi.Hətta universitetdə də məni bəyənən bir neçə oglanla dalamışdı.Çox zaman deyirdiki anamı göndərəcəm sizə,heç olmasa həri olsun,hər kəs də bilsin ki,sən mənimsən daha sənə yaxınlaşan olmasın.Ancaq mən düşünürdüm ki,hələ tezdi.Artıq ikinci kurs idik.Anamgil Əlini evləndirmək istəyirdilər.Bütün günü əllərində müxtəlif qızların şəkilləri o otaqdan bu otağa Əlini