uzaqlaşıb,evə gəldim.Qapıdan girən kimi yerə çöküb ağlamağa başladım.O gündən sonra Samiri universitetdə hər görəndə ya görməməzliyə salırdım,ya da yolumu dəyişirdim ki,qarşılaşmayaq.Universiteti bitirirdik.Bir gün Samir yolumu kəsdi.
-İnci sənə sözüm var.
-sən sözünü aylar əvvəl dedin.İndi isə çəkil yolumdan.Sözümü kobud desəmdə səs tonum elədə yüksək deyildi,mən ümumiyyətlə yüksək tonla danışanlardan deyildim.
-İnci gələn ay hərbi xidmətə gedirəm.Mən səhv etdim,səndən necə üzr istəyim ki,məni bağışlayasan bilmirəm.Ancaq demək istədiyim bu deyil.Məni gözlə,gələn kimi elçımı göndərəcəm.Bu sözü aylar əvvəl eşıtsə idim,sanardım ki,dünyaları mənə veriblər,ancaq indi bu sözlər mənim üçün əhəmiyyət kəsb etmirdi.
-Samir,sağ-salam get,gəl,ancaq yenidən bizim bir arada olmağımız qətiyyən mümkün deyil.Sənə güvənmirəm.Ailən isə hər xırda söhbətdə qardaşımın həyatını mənim başıma vuracaq,inanmıram ki,sən məni müdafiə edə biləcəksən,ona görədə elə fərz edək ki,bu söhbət aramızda heç olmadı.Zaman keçdi,biz universiteti bitirdik.Bir gün Samiri bizim həyətdə gördüm.Deyəsən o da məni görmüşdü.İstəmirdim,qardaşımdan sonra birdə mənim söz-söhbətim dillərə düşsün.Ona görə pərdəni çəkib,pəncərəni ötrdüm.Səhəri günü qonşulardan eşıtdım ki,Samir əsgər gedib.Samiri sevməmişdim,bəlkədə ona görə elə də dərd çəkirdim deyə bilmərəm.Anam məni öz işlədiyi məktəbə psixoloq kimi işə düzəltdi.Artıq bir işim vardı.Həyatımızda hər şey qaydasında gedirdi.Ta ki,Əli yenidən qayıdana kimi.Bu dəfə o Xəyaləni orda qoyub gəlmişdi.Atam buna görə dözməyib ona bir sillədə vurmuşdu.Yenidən evimiz cəhənnəmə dönmüşdü.Digər tərəfdən də Zərifə qaynanası ilə yola getməyib,bütün gününü bizdə keçırırdı.Təbikidə Əlinin beynini doldururdu ki,evini bir müddətlik yaşamaq üçün onlara versin.Evdəki abuhava buranı yaşanılmaz hala gətirmişdi.Hər gün Allaha dua edirdim ki,biri çıxıb məni almaq istəsin,heç nəyə baxmadan razı olacam.Bilirdim ki,bu yağmurdan qaçarkən doluya tutunmaqdı,ancaq başqa yolum yox idi.Əli