i gələndən,iki həftə sonra Xəyalənin atası gedib, gətirdi.Beləcə Xəyalə daha bizim evə qayıtmadı.O qızın taleyinə elə acıyırdım ki,az qalırdım Əlini özüm əllərimlə öldürüm.Yazıq

qız iki ilə yaxın gəlin oldu,ancaq nə nigahı oldu,nə də kəbni,üstəlikdə əri bir dəfə də olsun ona qadın gözü ilə baxmadı.Bütün bunlara baxmayaraq,Xəyalənin nə atası,nə də ansı heç vaxt bizlə üz-üzə gəlmədilər.İki ailə arasında soyuq bir düşmənçilik başladı.Daha doğrusu,onlar bizi düşman hesab edirdilər.Yerdən göyə qədər də haqlı idilər.Qardaşım olsada Əlinin elədiyi həqiqətən kişiliyə sığmırdı.Zərifə isə öz pis əməllərindən əl çəkmirdi.Əlinin yeni tikilən binadakı evini istəyirdi və görünürdü ki,buna gec-tez nail olacaq.Əli gələndən evimizdə hər gün dava idi.Mən bütün bunlara sussamda bir gün susa bilmədim.Evdə mən,Əli birdə Zərifə idi.Elə bir vəziyyət yaranmışdı ki,sanki mən bunların yox Xəyalənin bacısıyam.İş o yerə çatdı ki,Əli məni döyməyə başladı.Zərifə nə qədər eləsə də Əlini məndən aralaya bilmədi.Mən onsuzda arıq balacaboy,çəlimsiz qız idim.Əli məni elə döymüşdü ki,qolum qırılmışdı.O qapını çırpıb gedəndə isə Zərifə məni otağıma gətirib uzandırdı.Tez anama zəng vurdu.Məni xəstəxanaya apardılar.Əli isə ortalarda yox idi.Atam onun əlindən təngə gəlmişdi.Onu evə qoymayacaqdı.Elə hey bunu təkrarlayıb dururdu.Mən hələ uşaqlığımdan atamı belə əsəbi görməmişdim.O hər vəziyyətdə təmkinini qoruya bilən biri idi.Atam həmişə deyirdi ki,uşaqlarım arasında İncinin yeri ayrıdı.Həqiqətəndə bəzən düşünürdüm ki,kaşki nə Zərifə ,nə də Əli atamla anamın övladı olmayaydılar.Onlar belə ovladlara layıq deyildilər.Xəstəxanadan çıxanda Əsmər xalamgilə getdim.Bir müddət onlarda qalacaqdım.İndi nə Əlini görmək istəyirdim,nə də o evə dönmək.Əsmər xalam mənə çox yaxşı baxırdı.Onun iki oğlu var idi,ikisidə məni bacıları kimi çox istəyirdilər.Xalam deyirdi,-oğlanlarımdan heç olmasa birinin yaşı sənlə uyğun olsa idi,səni o cəhənnəmdə qoymazdım.Xalamın oğlanları məndən çox kiçik idilər.Mən xalamgildə qaldığım