daxma kimi bir yerdə olduğumu fərqinə varmışdım..Hər yer qaranlıq idi.Əllərimdə bağlı idi...Başımdanda qan axırdı..Arxadan eşitdiyim səsdən ürpərmişdim..
-Ooo gözəlimizdə oyandı..Nə yaxşı..- Bu Əlinin səsi idi..Ələ salarcasına sözünə davam etmişdi..- Yadındadı sənə mənim olacaqsan demişdim?! Bax bu gün mənim olacaqsan! -deyərək gülməyə başlamışdı..
-Sən iyrənçsən! Sənə nifrət edirəm nifrət! - Elə bu sözləri demişdimki Əli üzümə sərt bir sillə vurmuşdu..Ama təsir etməmişdi..Sadəcə dodağım dişimə dəyərək partlamışdı..Odurki sözümə davam elədim..-Elə bilirsəmn ağradır?! Yox! Heçnə ağratmır məni! Məni öldürsən belə vecimə olmaz! - Deyərək ayaqlarımı yerə vurmuşdum..İndi fərq edirdimki ayaqlarımda bağlı idi..Əli gülərək sözünə başlamışdı..
-Hə?! Belə özündənrazı danışma! Bu gün sənə elə ağrı yaşadacamki birdə unutmayacaqsan! - Əli bu sözləri deyərək getmişdi..Nəyi nəzərdə tutduğunu anlamışdım. Allahım sən mənə kömək ol..Mənə toxunmasın..Xaış edirəm..Toxunmassınn.. - Deyərək ağlamağa başlamışdım..Ümidimi kəsməmişdim..Çünki Allahdan ümid kəsilmədiyini bilirdim..Ama gələcəkdə olanları bilsəydim..Ümid etməyi belə özümə çox