Qisas Meleyi

13-cü bölüm .
1 il sonra .Hava limanı...
İnsan toplusunun içində iki cüt göz bir-birini axtarırdı.Vaxt çox az, deyiləcək , yarım qalan sözlər isə çox idi.Son bir dəfə ətrafa nəzər yetirdikdən sonra axtardığı simanı görməyib ümidsiz şəkildə üzünü dönüb irəliyə addımlamaq istəyirdi ki, adını eşidib ayaq saxladı.
-Rufa, Rufa!
Bəli, bu Ramin idi.Hava limanında Rufanı tapa bilməyincə qışqıraraq onu səslədi.Onlar bir-birinə doğru addımlayıb üz-üzə dayandılar..

**** ****
Ramin...
-Ruf, oyan aç gözlərini. Bax, mən gəldim.Bu gün səni çox incidən , həm də dünyalar qədər sevən mən.Yalvarıram, belə soyuq olma.Reaksiya ver sözlərimə.Mən səni sevirəm , Ruf.Başqası heç vaxt ola bilməz.Amma biz ayrılmalıyıq.Məcburuq , nə olar məni başa düş.Alınmayacaq. Sən mənlə çox inciləcəksən.Qıya bilmərəm sənə. Bağışla məni. Səni incitdiyim və incidəcəyim günlər üçün bağışla.
Rufun gözləri yavaş-yavaş açılmağa başladı. O əlimi sıxırdı.Şükürlər olsun, özünə gəlmişdi. Amma burada daha çox qala bilməzdim.Gəldiyim kimi səssizcə xəstəxananı tərk elədim. Rufun qəza keçirdiyini eşidəndə dəliyə dönmüşdüm.Yanına getmək üçün gecə yarısını gözləyirdim.Heç kimi şübhələndirmədən onu görməli idim. Ona nəsə olsa həyatım başıma çökərdi. Onu incitdiyim üçün özümü lənətləyirdim...
Gecə saaat 4-ün yarısı.Maşını sahilə sürüb piyada qayalıqlar tərəfə düşdüm. Qayalığın üzərində oturub dənizi seyr etməyə başladım.Yenə gözümün önünə Ruf gəlirdi.Gülüşü, baxışı, sözləri, şıltaqlıqları gözümün önünə gəldikcə Dəli olurdum.Bu balaca qız məni yeniyetmə aşiqə çevirmişdi. Hələ də illər sonra onu ilk gördüyüm gün ağlımdadır.
Adi və bəsit günlərdən biri. Yeni mənzilimizə köçmüşdük. Bacımgillə qonşu idik artıq.Dayımın da bu yaxınlıqlarda yaşadığını bilirdim. Dayımla əlaqə saxlasam da ailəsi ilə 7-8 il olar görüşmürdüm. Rufu ən son uşaq olanda görmüşdüm.Sarışın, balaca , şirin bir qız idi. Böyümüş olardı indi.Özünü görməsəm də, eşitdiyimə görə gözəl bir qız olmuşdu.Amma mən buna əhəmiyyət