de... Gözlerimi qapayıb iç çekerek yuxuya getmişdim...
Seher başımın ağrısına gözlerimi açmışdım... Beynimin içi zokkuldayırdı... Başımı elimin arasına alıb yerimde dikelmişdim... Bedenim çılpaq olduğundan üşümüşdüm... Eslinde, ev isti olurdu... Menim ruhum üşüyürdü... Yerimden qalxıb dolabdan desmal götürerek hamama keçmişdim... İsti suyu açıb duş kobinine keçmişdim... Su bedenimden axıb getdikce gece olanları xatırlayıb göz yaşlarımı azadlığa buraxmışdım.. . Bir yandan çimib, diger yandan ağlamışdım... Üreyimin sıxıntısından divarların üzerime geldiyini zenn edib desmala bürünerek özümü otağa salmışdım... Saata nezer saldıqda 10 olduğunu görmüşdüm... Amin, yeqin, işe getmişdi... Onun olanlara qarşı bu qeder laqeyd yanaşması meni deli edirdi... Dünen heç ne etmemişdi... Bu günse etdiyi hereketin sebebini izah edib könlümü almaqdansa, çıxıb getmişdi... Guya bu veziyyetin izahı vardı ki?.. Yox idi!!! Heç ne Amine beraet qazandıra bilmezdi... Menimle sevişen insan başqa qadının adını çekirse, bunu nece anlaya bilerem? Nece? Men yene qurbana çevrilmişdim? Yene uduzmuşdum? Yene alçaldılmışdım? Niye men? Niye men ezab çekirdim? Mene xoşbextlik haram idi? Men sevile bilmezdim? Sevdiyim insan meni seve bilmezdi? Qulağımda Aminin sesi seslendikce üreyim patlayırdı...
- Niye men? Niye? Niye? Niye? - yerimden qalxıb elimle yatağın örtüyünü çekişdirib yere salmışdım... Ne qeder dartsam da, örtük cırılmaq bilmemişdi... Üzerime bürüdüyüm desmal açılıb yere düşmüşdü... Elimde örtükle yere oturub hönkürtü ile ağlamağa başlamışdım... Kimse gelse de, vecime olmazdı... Örtüyü yere çırpıb elimi üzüme sıxaraq ağlamağıma davam etmişdim... Az sonra elimi üzümden çekib ayağa qalxaraq dolabı açıb paltar götürmüşdüm... Dolabın üzerindeki aynaya gözüm sataşdıqda şişib qızarmış gözlerimi görüb özüme yazığım gelmişdi... Bezen heç kim seni anlamayanda, derdine yanmayanda özünün- özüne yazığın gelir... Ne hala düşmüşdüm... Bedenimi süzdükde bu neçe günde stressden arıqladığımın ferqine