Qelbimde soz kesikleri

Bölüm 35

Narden...
Gözümü açıb etrafa nezer saldıqda otaqda olduğumu görmüşdüm... Bura ne zaman gelmişdim, nece gelmişdim, xeberim olmamışdı... Gözlerimin üstüne tül çekmişdiler sanki... Etrafı dumanlı görürdüm... Boğazım ele qurumuşdu ki, udquna bilmirdim... Elimle yatağa dayaq verib yerimden dikelmişdim... Susuzluqdan yanırdım... Ayağa qalxmaq istedikde başım gicellenmişdi... Yeniden yerime oturub gözlerimi sıxıb açmışdım... Heç bir deyişiklik yox idi... Yatağa uzanıb kiminse mene baş çekeceyi zamanı gözlemeye qerar vermişdim... Halım yox idi ki, danışım... Hava yavaş- yavaş qaralırdı... Arize xalagilde evvel menimçün ayrılmış otaqda idim...(Sabina Nur) Beynim dumanlı olsa da, huşumu itirmeden önce yaşadıqlarımı yadıma salırdım... Beynimde bütün pazıllar birleşirdi... Evden çıxmağım, yolda qarşılaşdığım oğlan, buraya gelmeyim... En esası ise Aminle yaşadığım hadise... Göresen, indi ne edirdi? Şefeqle birlikde idi mi? Menim evden getdiyimi bildiyi zaman ne hiss etmişdi? Peşman olmuşdumu? Menim kimi içi yanırdımı? Tebii ki, yox... Menim qelbime en derin yara izini salan insan bu hisslerin heç birini keçirmezdi... Ezabın ne olduğunu bilse, meni bu derece incitmezdi... Üreyim yanırdı... Örtüyü üzerime çeksem de, az sonra terlediyimi görüb üstümü açmışdım... Alnımdan muncuq- muncuq ter axırdı... Elimle üzüme, bedenime toxunduqda od tutub yandığımı görmüşdüm... Üzerimde ev geyimi vardı... Aile qurarken geyimlerimin bir qismi burada qalmışdı... Sonra ise ehtiyacım olmadığından götürmemişdim... Yeqin, üzerimi Arize xala deyişmişdi... Canımın yanğısı meni halsızlaşdırsa da, üreyimin alovu her şeyden beter idi... Olanları düşündükce ölürdüm... Gözlerim ixtiyarsız dolub- boşalırdı... Niye axı? Niye men ezab çekirem? Döze bilmirem artıq... Men de insanam... Ne qeder olar eziyyet çekmek? Ne qeder olar incidilmek? Niye kimse meni düşünmür? Niye? Men bu qeder lazımsızam? Bu qeder deyersizem? Beynimde dövr eden fikirlerden ağlamağımı durdura

[1] 2 3 ... 6 >>