a bilmirdim... Tek bildiyim Amin bütün derdimi öz çiynine alsa da, etdiyini ne uda bilerdim, ne de bağışlaya... Taleyimi Allahın hökmüne buraxmışdım... (Sabina Nur)
Dörd gündür veziyyetimde deyişiklik yox idi... Sehhetim qaydasına düşse de, üreyim düzelmirdi... Geceler ağlamaqdan yuxularım erşe çekilmişdi... Ele isteyirdim ki, yatım- oyanım her şeyi unudum... Vaxtı Şefeq heyatımızda olmayan zamanlara qaytaraq... Ya da üreyimi oyub içindeki Amine qarşı olan sevgimi söküb alsınlar... Bu qeder ezab çekmeyim... Bu qeder içim yanmasın... Amma heç biri olmurdu... Amin her gün zeng edib veziyyetimle maraqlanırdı... Arize xala veziyyeti ondan soruşsa da, heç ne dememişdi... Tebii ki, üzü yox idi... Her defe Arize xaladan söz alırmış ki, mene heç ne demesin... Amma yorulmuşdum... Amine bu qeder yaxın iken uzaq qalmaqdan yorulmuşdum... Bu şeher, bu ev, bu otaq... Her şey Amini xatırladırdı... Onunla bu evde keçirdiyim günleri yadıma salıb gah gülüb, gah ağlayırdım... Bu şeherden, Aminin adını eşideceyim, Amini yadıma salacağım her yerden qaçıb getmek isteyirdim... Elimi uzatsam, çatacağım mesafede olan birinden ayrı qalmaq çox çetin gelirdi... Mesafeler bizi uzaqlaşdırardı... Bu qeder düşünce arasında geldiyim qenaet bele olmuşdu... Dünen Arize xala ile danışıb Bakıya getmek istediyimi bildirmişdim... İsteseler onlar da gelerdi, istemeseler tek gedib yaşayacaqdım... Amma mene her şeyin Amini xatırlatdığı bir yerde qala bilmezdim... Bacarmırdım... Qorxurdum ki, üreyime yenik düşüb Amini bağışlayaram... Qorxurdum ki, darıxıb o eve qayıdaram... Özümden qaçırdım... Sevgimden qaçırdım... Sevdiyimden qaçırdım...
- Yene derin deryalarda gemin batıb... - Arize xala otağıma keçib gülerek yatağın kenarında oturmuşdu...
- Narden, dünen senin fikrini Tofiqe dedim... Tofiq dedi ki, Narden gedirse, bizim de borcumuz onun yanında olmaqdır... Veziyyeti heç o özü de tam bilmir. Ayazla danışıb. Ayaz da bilmir... Amin evdekilere heç ne demirmiş... Sen evden getdiyin günden sonra o da eve