həyatında neçəsi olub.Amma bu düşüncə artıq incitmirdi məni.Böyümüşdüm.Balaca , saf Ruf deyildim.Raminin məni ailəsinə görə atdığı bəzən təsəlli üçün bəhanə , bəzən isə ona haqq qazandıra bilməyəcəyim bir səbəb idi.İndi anlayırdım ki , sevgi CƏSARƏT tələb edir. Demək Ramin məni sevməyib , sadəcə məni kəşf etmək olub arzusu. Onun indi hiss etdiklərini bilmirdim, maraqlı da gəlmirdi. Nə deyim..Əvvəl yenidən başlamaq , gələcəyimizi bir görmək kimi ümidim var idisə də, artıq Raminlə heç nə istəmirdim. Bu qürur deyildi.Sadəcə qəlbimi çox qırmışdı, istəsəm belə mənim üçün əvvəlki ola bilməzdi. Bizim üçün daha gec idi.Bəlkə də Qəlbimin dərinliklərində ona qarşı hələ də hansısa hisslər vardı.Amma onlar yenidən sevməyə bəs etmirdi. Peşman idim.Ikimizin də yerinə peşman olurdum bəzən.Bir-birimizə həmişə iki qohum kimi qalsa idik daha gözəl olmazdımı? Indi Niyə qarşılaşmaqdan çəkinək? Bu lazım idimi bizə? Sahib çıxa biləcək qədər sevə bilməmişdisə məni niyə özünə aid etmək istədi? Ən əsası niyə özünü sevdirdi? Bu suallar bir tərəfə.Mənə maraqlı olan o peşman idimi hərəkətinə? Bilmirdim. Onu bilirdim mən onunla bağlı hər şeyə xətt çəkmişdim.Və ondan mənə bir neçə acılı-şirinli xatirə və puça çıxmış xəyallar qalmışdı.Onlar məni incitmirdilər daha. Mən keçmişi bir küncdə gizlədib irəliyə baxırdım...
Yığıncaq kiçik bir restoranda təşkil olummuşdu. Bütün qohumlar, yaxın tanışlar burada idilər. Sağlıqlar deyilib, qədəhlər qalxırdı.Ara-bir gözəl musiqilər ifa olunur, rəqs edirdik.Mənsə bu gün bəlkə də son 1 ildir özümü ilk dəfə bu qədər xoşbəxt hiss edirdim.Istəyimə nail olmuşdum. Bir azdan qonaqlar arasında Ramini və ailəsini görmüşdüm. Üzümdəki gülüş bir anlıq yox olsa da,üzümə saxta təbəssüm bəxş edərək onlara yaxınlaşıb görüşdüm. Raminə çatanda isə sadəcə əl ilə görüşüb "xoş gəlmisən"lə kifayətləndim. Qəlbimin dərinliklərində onun ailəsindən və ondan incik olsam da biruzə verməməyə çalışırdım.Olan olmuşdu. Və mən kin saxlamağı sevmirdim. Onlarla mehriban davranmağım əsl qisas