s idi. Üz ifadələrindəki peşmanlıq mənə kifayət etmişdi. Uzatmaq mənasız idi daha.Odur ki, rəqsə davam etdim. Sıra lirik rəqsə gəlmişdi.Qarşımda mənə əlini uzadıb rəqsə də ət edən xalam oğlu Süleymanı gördükdə qarşı masada oturmuş onsuz mənə anlaya bilmədiyim hirsli baxışlarla baxan Raminin üz ifadəsi daha da əsəbi şəkil aldı.Mənsə buna əhəmiyyət vermədən Süleymanın əlindən tutub rəqsə qalxdım. Ara bir mənə öldürəcəkmiş kimi baxan Ramini gördükdə üzümü Süleymana dönüb özümü maraqlı söhbət edirmiş kimi apararaq gülümsəyirdim.
Hava almaq üçün balkona çıxmışdım.Raminin baxışlarından, ad verə bilmədiyim hisslərdən qaçmaq üçün. Amma arxadan sahibini heç vaxt unutmayacağım səs məni rahat buraxmayacağına söz vermişdi deyəsən.Bəli, bu Ramin idi.
-Ruf..-qəribə tonla mıni səsləyib yanıma gəldi.O da buradan ətrafı seyr edirdi.Vəziyyətimi heç pozmadan söylədim:
-Buyur..
-Çox gözəlsən, həmişəki kimi.
-Bilirəm...
-Gedəcəksən deməli buralardan.
-Hə , gedəcəm!-deyib yenidən məclisə geri döndüm. Içimdə sevinirdim.Özümə də qəribə gəlirdi bu sevinc hissim.Sözləri, danışıq tərzi hələ də onda mənə aid nəsə olduğunu sübut edirdi.Amma sonra özümə sual etdim "nə mənası?!"
Ramin.
Rufdan aylar sonra xəbər ala bilmişdim.Məktəbə qəbul olduğuna sevinsəm də, buralardan uzağa getməyi məni narahat etmişdi.Onu restoranda görəndə çox soyuq idi. Deyəsən artıq unutmuşdu məni.Mənsə zəiflik etdiyimə görə zamanla peşman olmuşdum.Amma gec idi.Mən onu itirdim...
2 ay keçmişdi.Ruf bu gün Bakını tərk edirdi. Ramin onun yola düşdüyünü eşidib son anda özünü ona çatdırmaq üçün cəld hava limanına yola düşdü.
Ramin- belə bitə bilməzdi.Gedib Onunla danışacaqdım. Getməyini izləyə bilməzdim.
Ruf- vaxt çatmışdı .Gedirdim bu şəhərdən.Geridə acı xatirələr, puç olmuş xəyallar qoyub gedirdim.Hava limanında gözləmə salonunda oturmuşdum.Məni ailəm yola salacaqdı. Ramini də görmək istəyərdim.Amma görünür getməyim ürəyindən idi.Təyyarənin vaxtı çatmışdı.Çantamı da götürüb ailəmlə vidalaşdım.Bir ümid Ramin