n baxınca xoşbəxt olmadığı hiss olunurdu.Amma hər kəs haqqı olanı yaşayır demişlər...Mənsə onu həyatımdan silib çıxarmışdım.Ondan sonra heç kim olmamışdı.Amma olmayacaq deyə söz də verməmişdim.
2 ay sonra...
-Ruf , mənim bacımın qızı olsa da onu övladlıq götürdüyüm gündən öz övladım qədər doğma bilmişəm.O mənə Rüfanənin əmanətidir. Xoşbəxt olmasını istəyərəm. Amma o razı olmadıqca onu ailə qurmağa təhrik edə bilmərəm.Raufgilə razı olmadığımızı bildir.
-Yaxşı, Cavid. Düz deyirsən.
Qapı arxasında atamla anamın danışığını eşitdikdə dünyam başıma çökmüşdü.Mən...Mən övladlıq imişəm.Bibim deyə bildiyim anam isə torpaq altında yatır.Ona görə hər görən məni ona bənzədirmiş. Tez evdən çıxıb ağlayaraq taksi saxlayı sahilə sürməsini xahiş etdim..Yol boyu göz yaşlarım dinmək bilmirdi. Rüfanə ...Mən bibimin yox, anamın adını daşıyırmışam.
Sahildəki qayalıqlardan birinin üzərində oturub səssizcə ağlayırdım.Düşünürdüm..Həyatım haqqında ən böyük həqiqəti indi bilirdim.O qədər suallar var idi ki beynimdə.Önümə uzanan əldən xəbərim yox idi.Bir an səsə ayılıb:
-Yenə ağlayırsan balaca-bu ki Azad idi.İllər onu dəyişmiş, daha da yaraşıqlı olmuşdu. Başımı qaldırıb üzünə baxdım gözlərimi silərək gülümsədim.
-daha ağlamaq yoxdur-deyib əlindən tutdum. Birlikdə bir ömür bir addımlamağa qərar vermişdik artıq...

Bilirsən, Zaur, həyatdır, hər şey ola bilər.
Yəqin ki, haşansa qarşına başqa qadınlar da
Çıxacaq.Mütləq Çıxacaq.Amma inan
Mənə, Zaur, Heç kəslə bu cür olmayacaq...
Filmdə eşitdiyim bu sözlər məni kövrəltmişdi.Raminli günlərə qayıtmışdım. Safedə yanımda əyləşən Azad əlləri ilə gözlərimi sildi. Yenə ağladan Ramin, göz yaşlarımı silən Azad olmuşdu.Alnını alnıma dayayıb, əlini qarnıma qoydu.
-Körpəmiz deyir ki, anam ağlamasın.Ona gülmək yaraşır.
Onu qucaqlayıb həmişə söylədiyim sözü təkrarladım.
-Yaxşı ki , varsan....