idi. Üz ifadelerindeki peşmanlıq mene kifayet etmişdi. Uzatmaq menasız idi daha.Odur ki, reqse davam etdim. Sıra lirik reqse gelmişdi.Qarşımda mene elini uzadıb reqse de et eden xalam oğlu Süleymanı gördükde qarşı masada oturmuş onsuz mene anlaya bilmediyim hirsli baxışlarla baxan Raminin üz ifadesi daha da esebi şekil aldı.Mense buna ehemiyyet vermeden Süleymanın elinden tutub reqse qalxdım. Ara bir mene öldürecekmiş kimi baxan Ramini gördükde üzümü Süleymana dönüb özümü maraqlı söhbet edirmiş kimi apararaq gülümseyirdim.
Hava almaq üçün balkona çıxmışdım.Raminin baxışlarından, ad vere bilmediyim hisslerden qaçmaq üçün. Amma arxadan sahibini heç vaxt unutmayacağım ses meni rahat buraxmayacağına söz vermişdi deyesen.Beli, bu Ramin idi.
-Ruf..-qeribe tonla mıni sesleyib yanıma geldi.O da buradan etrafı seyr edirdi.Veziyyetimi heç pozmadan söyledim:
-Buyur..
-Çox gözelsen, hemişeki kimi.
-Bilirem...
-Gedeceksen demeli buralardan.
-He , gedecem!-deyib yeniden meclise geri döndüm. Içimde sevinirdim.Özüme de qeribe gelirdi bu sevinc hissim.Sözleri, danışıq terzi hele de onda mene aid nese olduğunu sübut edirdi.Amma sonra özüme sual etdim "ne menası?!"
Ramin.
Rufdan aylar sonra xeber ala bilmişdim.Mektebe qebul olduğuna sevinsem de, buralardan uzağa getmeyi meni narahat etmişdi.Onu restoranda görende çox soyuq idi. Deyesen artıq unutmuşdu meni.Mense zeiflik etdiyime göre zamanla peşman olmuşdum.Amma gec idi.Men onu itirdim...
2 ay keçmişdi.Ruf bu gün Bakını terk edirdi. Ramin onun yola düşdüyünü eşidib son anda özünü ona çatdırmaq üçün celd hava limanına yola düşdü.
Ramin- bele bite bilmezdi.Gedib Onunla danışacaqdım. Getmeyini izleye bilmezdim.
Ruf- vaxt çatmışdı .Gedirdim bu şeherden.Geride acı xatireler, puç olmuş xeyallar qoyub gedirdim.Hava limanında gözleme salonunda oturmuşdum.Meni ailem yola salacaqdı. Ramini de görmek isteyerdim.Amma görünür getmeyim üreyinden idi.Teyyarenin vaxtı çatmışdı.Çantamı da götürüb ailemle vidalaşdım.Bir ümid Ramin

<< 1 2 [3] 4 5 >>