baxınca xoşbext olmadığı hiss olunurdu.Amma her kes haqqı olanı yaşayır demişler...Mense onu heyatımdan silib çıxarmışdım.Ondan sonra heç kim olmamışdı.Amma olmayacaq deye söz de vermemişdim.
2 ay sonra...
-Ruf , menim bacımın qızı olsa da onu övladlıq götürdüyüm günden öz övladım qeder doğma bilmişem.O mene Rüfanenin emanetidir. Xoşbext olmasını isteyerem. Amma o razı olmadıqca onu aile qurmağa tehrik ede bilmerem.Raufgile razı olmadığımızı bildir.
-Yaxşı, Cavid. Düz deyirsen.
Qapı arxasında atamla anamın danışığını eşitdikde dünyam başıma çökmüşdü.Men...Men övladlıq imişem.Bibim deye bildiyim anam ise torpaq altında yatır.Ona göre her gören meni ona benzedirmiş. Tez evden çıxıb ağlayaraq taksi saxlayı sahile sürmesini xahiş etdim..Yol boyu göz yaşlarım dinmek bilmirdi. Rüfane ...Men bibimin yox, anamın adını daşıyırmışam.
Sahildeki qayalıqlardan birinin üzerinde oturub sessizce ağlayırdım.Düşünürdüm..Heyatım haqqında en böyük heqiqeti indi bilirdim.O qeder suallar var idi ki beynimde.Önüme uzanan elden xeberim yox idi.Bir an sese ayılıb:
-Yene ağlayırsan balaca-bu ki Azad idi.İller onu deyişmiş, daha da yaraşıqlı olmuşdu. Başımı qaldırıb üzüne baxdım gözlerimi silerek gülümsedim.
-daha ağlamaq yoxdur-deyib elinden tutdum. Birlikde bir ömür bir addımlamağa qerar vermişdik artıq...

Bilirsen, Zaur, heyatdır, her şey ola biler.
Yeqin ki, haşansa qarşına başqa qadınlar da
Çıxacaq.Mütleq Çıxacaq.Amma inan
Mene, Zaur, Heç kesle bu cür olmayacaq...
Filmde eşitdiyim bu sözler meni kövreltmişdi.Raminli günlere qayıtmışdım. Safede yanımda eyleşen Azad elleri ile gözlerimi sildi. Yene ağladan Ramin, göz yaşlarımı silen Azad olmuşdu.Alnını alnıma dayayıb, elini qarnıma qoydu.
-Körpemiz deyir ki, anam ağlamasın.Ona gülmek yaraşır.
Onu qucaqlayıb hemişe söylediyim sözü tekrarladım.
-Yaxşı ki , varsan....

Müellif;Mehri

<< 1 ... 3 4 [5]