Ümumi etimad, sağlam və
möhkəm bir cəmiyyət deməkdir.
O cəmiyyəti xoşbəxt hesab etmək
olar ki, cəmiyyət üzvləri arasında
qarşılıqlı etimad hissi hökm
sürmüş olsun. Lakin cəmiyyət
üzvləri üzərlərinə düşən
vəzifələrin nədən ibarət
olduğunu bilmədikdə və
başqalarının hüququna xəyanət
etdikdə, həyat öz axarından çıxıb
tənəzzülə uğrayır. Həyatın
müxtəlif sahələrində hər bir
cəmiyyət üzvünün üzərinə
müəyyən vəzifələr düşür.
Qarşılıqlı etimad hissinin həyatda
öz əksini tapması üçün hər bir
insan ağıl, fitrət və dinin onun
üzərinə qoyduğu vəzifələri lazımi
qaydada yerinə yetirməlidir. Bu
vəzifələri ixtisara salmaq və ya
yerinə yetirməmək olmaz. Üzərə
düşən vəzifələrin öhdəsindən
gəlməmək və onlara əhəmiyyət
verməmək insanı ilk növbədə
Allahın, sonra isə ictimaiyyətin
qarşısında borclu və vəzifəli edir.
İnsan istər-istəməz ictimai
əlaqələr qurmağa və müştərək
həyat tərzi sürməyə ehtiyac
duyur. Qarşılıqlı əlaqələrdə də
hüquqi məsələlər meydana
gəldiyi üçün nəzm-intizama
riayət etmək üçün o bir sıra
qanun və nizamnamələrə tabe
olmağa məcbur olur. Beləliklə,
insan belə bir həmrə’ylik və
həmkarlıq nəticəsində bir sıra
çətinliklərini aradan qaldırmış
olur. Üzərə düşən vəzifələrin
öhdəsindən gəlmək nə qədər
çətin olsa da, bəşər daim
səbirsizliklə səadət və asayişə nail
olmağa cana atır. Bu istək onun
təbii və fitri xislətlərindən irəli
gəlir. Lakin unutmamalıyıq ki,
xoşbəxtliyə yalnız üzərə düşən
vəzifələrin öhdəsindən gəldikdən
sonra nail olmaq olar. Necə
deyərlər, "xoşbəxtlik, yerinə
yetirilən vəzifələrin mükafatıdır. "
Hər bir insanı başqalarının
üzərinə düşən məsuliyyətlərdə
şərik hesab etmək olar. Çünki, hər
hansı bir şəxsin öz üzərinə düşən
vəzifə və məsuliyyətlərdən boyun
qaçırması istər-istəməz
başqalarının da tərzi-
təfəkkürünə, rəftar və
davranışlarına mənfi təsir
göstərmiş olur. İctimaiyyətin
səadət və xoşbəxtliyi fərdin
xoşbəxtliyindən daha çox
əhəmiyyət kəsb edir. Cəmiyyət
üzvlərinin səadət