iki nəfərdən başqa Araz, Turxan və Altay üçlüsü yenə də eyni yerdə idi. Təbii ki, yanlarına gedəcək cəsarətim yox idi. Amma onları görə biləcək bir uzaqlıqda oturdum. Telefonumu çıxarıb onunla oynayırmış kimi eləsəm də gözüm gülən bu üçlüdə idi. Telefonumun çalmasıyla irkildim. Telefonun ekranında yazılan " Kök Baş" yazısını və Aytənin gülən üzünü görəndə sevinclə telefona cavab verdim.
- Eşidirəm kök baş
- Şirinim- dedi bütün sevimliliyi ilə- hələ də əsəbisən mənə?-sanki yanımdaymış kimi qaşlarımı çatdım.
- Söhbət Səlim olanda mən sənə həmişə əsəbiyəm. - Telefonun digər tərəfindən offlama səsi gəldi.
- Nəysə nə- dedi- super planım var. Mənə demədən dərsdən qaşmısan Balam. Eybi yoxdu. Əsla belə pis ola bilmərik biz. Laranın fikrini dəyişdirə bilməsəm də mən gəlirəm. - deyəndə gözüm qapiya sataşdı. Hah orda əl sallayan bir kök baş...
Tələfonu örtüb yanına getdim. Çox getməmişdim ki, qaçaraq yanıma gəlib məni qucaqladı. Bu qıza əsəbləşə bilmirdim. Mənim üzümü gülümsədirdi. Əllərimdən tutaraq qarşıma keçdi.
- Bax belə şirinim- işarə barmağını üzümdə gəzdirərək danışdı. - Bu üzündəki axmaq gülümsəmədən həmişə istəyirəm yaxşı.?
- Sağ ol ee- dedim. Sinifdən götürmüş olduğunu düşündüyüm çantamı əlimə tutuşdurdu. Telefonumu çantamın içinə salıb ona baxdım.
Bölüm sonu

Muellif Salatin