ı bir şey verə bilmədik. " — Gün gəlir, bir ehtiyacım olduğunda, mən qapınızı döyərəm". Dedi və işdə bu gün qapımızı döydü.
- Nə istəyirmiş ?
— Nəvəsini oxutmamızı istəyir. Atan indi avtomobillə gəlib hamımızı götürəcək, qeyd üçün məktəbə gotürəcək.
— Ana, o kəndli qadına nə borcun ola bilər ki, anlaya bilmədim ?
Anası, qızının hirsli səs tonuna dözə bilmədi:
— Qızım, sən körpəykən biz kənddəydik.
— Hə...
— Sənə illər əvvəl bəhs etmişdim, kənddəykən evimiz yandı, biz də inəkləri, atları, tarlaları nəyimiz varsa hamısını satıb kənddən köçdük, demişdim.
- Bəli, xatırladım.
— O yanğınla əlaqədar bir detalı, səni kədərlənə bilər və ya səni evdə tək buraxdığımız üçün incinə bilərsən qorxusuyla izah etməmişdik.
— Hərhalda indi izah edəcəksən...
— Atan evdə yox idi, mən də su doldurmağa kənd mənbəsinə getmişdim. Cənub küləyimi nə deyirsiniz, işdə o külək bəzən tərs əsirmiş, yuxarıdan aşağı filan. Sən beşikdə yatırkən külək bacadan içəri əsincə közler ocaqlıqdan taxtalara sıçramış, yanğın başlamış. Mənbə yerindən tüstüləri görüb qaçdığımda alovlar hər yeri qucaqlamışdı. Bir azdan yıxılacaq kimi görünən evə yenə də girmək üçün atıldığım anda Zeynəb xalan qucağına səni götürmüş olduğu halda çölə atıldı. O səhnəni heç unuda bilmirəm: onun qucağından səni götürdüyümdə o qışqırıqlar atırdı..
— Nə üçün ?
— Səni qurtararkən, sağ tərəfi yanmışdı. Gəlincə görərsən sağ yanağında ağır bir yanıq izi var.
Çox acı çəkdi çoox… Dayan ağlama, səni bu qədər üzəcəyini bilmirdim. Tamam qızım, bax makiyajın axır, ağlama. Hə!... Atan da gəldi. Lakin Zeynəb xalan hələ bizi tapa