bilmezdim...
- O ne sözdür? Birde eşitmeyim... Sen bizim qızımızsan... Esas qan bağı deyil, ürek yaxınlığıdır... - qaynatamın sözünden sonra gözüm dolmuşdu... Otağıma keçib ağlamışdım... Doğma ailem mene göre çalışmamışdı... Heqiqeten de, esas qan bağı deyildi... Bunu çoxdan başa düşmüşdüm...
Bu gün xestexanada işimin başına keçdiyim vaxtdan 5 gün ötürdü... Yeni mühit, yeni simalar meni fikirlerimden az da olsa, uzaqlaşdırmışdı... Peterburqda öyrendiklerim indi xeyrime olmuşdu... Xestexananın tecili tibbi yardım şöbesinde çalışırdım... Veziyyeti ağır olmayan xesteleri müayine edib lazımi resept yazırdım ve ya iyne vururdum... Menden başqa burada bir qız, iki ortayaşlı qadın çalışırdı... Hamısı meni mehriban qarşılamışdı... Anlayışlı insanlar arasına düşmüşdüm...
- Narden, biz yemeye gedirik... Sen burada ol... Biz gelende gedersen... - işçiler yeni olduğumçun ne olsa, mene tapşırırdılar... Yemek saatlarında bele men burada olurdum...
- Yaxşı, Naime xala... Narahat olmayın... - amma işimden razı idim... Diger işçiler getdikden sonra tibble bağlı jurnalı oxumaqla vaxtımı keçirirdim...
- Naime xala yoxdur? - xesteleri bize yönelden xanım qapını açıb etrafa nezer salmışdı...
- Yox... Tek menem...
- Xeste uşaq gelib... Valideyni getirib... Qızdırmalıdır... Bura gönderecem...
- Yaxşı... - qız çıxdıqdan bir neçe deqiqe sonra qucağında uşaqla içeri keçen kişiye diqqet etmeden yatağı işare vermişdim...
- Neçe saatdır bu veziyyetdedir? - uşağı müayine etmeye başlamışdım...
- Sehere yaxın bele olub...
- Özünüz tedbir görmüsüz?
- Derman atdırmışıq...
- Ne derman?
- ...............
- Ne vaxt?
- 2 saat olar...
- Sehv etmisiz... O derman uşaqçun deyil... Vaxtında getirerdiz gerek... - şiprise dermanı çekib uşağa vurmuşdum...
- Bir saat burada qalmalıdır... Qızdırması düşmese, başqa tedbir görerik...
- Yaxşı görünürsüz...
- Nece?(Sabina Nur)
- Özünüzü toparlamısız... - bayaqdan qarşımdakı şexse baxmasam da, indi nezerlerimi ona yöneldib simanı

<< 1 ... 3 4 [5] 6 >>