Güneli beyenmişdi... Allah bir qapını bağlayanda digerini açırdı... Qismet harada olsan, özü gelib seni tapacaqdı... Vüsatla Bakıda yeniden qarşılaşmağım onun heyatına yeni yön vermişdi... (Sabina Nur)
Axşam yorğun canımı gücle daşıyıb evin yolunu tutmuşdum... Gün boyunca başımı müxtelif üsulla qatsam da, müeyyen zamanlarda Amin yadıma düşürdü... Sevgi qelbe mesken saldısa, söküb atmaq qeyri- mümkün idi... Yaralarımızın üzeri qaysaq bağlasa da, bir gün qoparılmış hisse yeniden qanayırdı... Heç bir yara bir defelik sağalmırdı... Hele Aminin qelbimde açdığı yara bir neçe ile gücle sağalacaqdı... Yene de mende unudulmaz izler buraxacaqdı... Qaranlıq şehere göz gezdirib Aminli günlerimin hesretini çekirdim... Göresen, ne edirdi? Meni düşünürdümü? Menimtek o da ezab çekirdimi? İnanmırdım... Amin meni menim onu sevdiyimin minde bir parçası qeder sevse, qelbimi paramparça etmezdi... Qıymazdı... Avtobusdan enib binaya sarı süretle addımlamağa başlamışdım... Son günlerde kiminse meni izlediyini düşünürdüm... Amma sonra bu fikri beynimden atırdım... Binaya çatıb içeri keçdikde kenarda insan kölgesi görüb ayağım yere yapışmışdı... Qış fesli olduğundan etrafda heç kim göze deymirdi... Kölge mene yaxınlaşdıqca tanış simanı görüb ağzım qurumuşdu...
- Amin... Sen? - başqa da nese deye bilmemişdim... Amin mene yaxınlaşıb qucaqlamışdı... Keyiyib qalmışdım... Beynim donmuşdu... Bu görüşü gözlemirdim... Heç hazır deyildim bele... Bundan sonra yaşayacaqlarımı bilsem, Aminin qarşıma çıxıb etdiyi hereketle üzleşmesini bu qeder ürekden arzulamazdım...

Müellif;Sabina