Qelbimde soz kesikleri

Bölüm 37

Narden...
Heç gözlemediyimiz qarşılaşmalar heyatımızı istiqametlendirmeyimizde rol oynayar...
- Teecüblendiz? - çox gülec insan idi...
- Beli...
- Men de... Heç zaman ağlıma gelmezdi ki, Peterburqda gördüyüm insanla burada rastlaşaram...
- He... - bilmirdim ne danışım... Qızların yemekden dönmesi dadıma çatmışdı... (Sabina Nur)
- Narden, isteyirsen, get yemek ye... - Naime xalanın sözünden sonra ona uşaqla bağlı bütün melumatları verib otaqdan çıxmışdım...
- İstesez, birlikde haradasa otura bilerdik... - adını bele bilmediyim bu oğlan xestexananın çıxışında meni gözleyirdi...
- Men evliyem...
- Bilirem...
- Nece?
- Barmağınızdakı üzükden... - heqiqeten de, insan öz verdişlerini tergide bilmirmiş... Ayrılığımızdan uzun zaman geçse de, üzüyü çıxarmaq ağlıma gelmemişdi...
- Bes onda niye bele bir teklif ireli sürürsüz?
- Ah siz xanımlar... Kişiler her zaman başqa fikirle qadınlara yaxınlaşmırlar... Sadece, sizi tanımasam da, özüme yaxın hiss etdim... Bezen bir şexs digerinde xoş teesurat yarada biler axı... - yene üzünde tebessümle danışırdı...
- Heç adlarımızı bilmirik...
- Men Vüsat... Siz de Narden... Adınızı bilirdim...
- Men getsem, yaxşıdır... Vaxtım azdır... - ayrı olsaq da, Amin menim heyat yoldaşım idi ve onu sevirdim...
- Narden, menim qeti pis niyyetim yoxdur... Hem de evli xanımları beyenmirem... Sadece, yeni tanışlığa ehtiyacım var... Belke, birge yemek yeyek... Hem de söhbet ederik... Eger menden narazı qalsaz, daha sizi narahat etmeyeceyem... Kişi kimi söz verirem...
- Yaxşı... - Vüsatın semimiyyetine inanıb razılıq vermişdim... Birlikde yaxınlıqdakı restoranlardan birine yollanıb yemek sifariş etmişdim... Bir az söhbet edib yemeyimizi yemişdik... Ne yalan deyim Vüsat xoşuma gelmişdi... Semimi, medeni, mehriban oğlan idi... İşe gecikmekden qorxub tez qalxmışdım... Bununla da Vüsatla münasibetimizin temeli qoyulmuşdu...
2 gün olardı Vüsatı tanıdığım... Her gün yemek saatlarında iş yerime