Səni olduğun kimi anlamayanlar
mənə kafir dedilər,
hücum çəkdilər varlığıma.
Fəqət onlar
Sənin yalnız adını tanıyırdılar…
Səni sevənlər
“Bu qədər olmaz” dedilər.
İnandırmağa çalışdılar
Həddimi aşdığıma….
Sevgim
“Olmaz”lara dəydi,
“Olmazlar”dan keçdi.
Amma keçdi….
Mən səni belə sevdim:
Boğazımda barmaq izləri,
Ömrümdə dırnaq izləri,
Ruhum büsbütün qan,
Qan iyi gəldi ağzımdan…
Budur,
Qarşındayam yenə.
Bax, görüşünə
biraz daha dəli
braz daha çılğın,
biraz daha ürəkli gəldim.
Qadağalar daha üsyankar edər bizi…
Tut əlimi,
birazda yaxın olaq.
Onsuzda onlar
qəbul etməyəcəklər
inanmayacaqlar kimliyimə…
dahada qısılım sənə
Adımı pıçılda qulağıma