bir nəfəsə. Yaxşı deyib telefonu bağladım. Laraya zəng elədim.
- Xəstəxanadasız?
- Artıq çatırıq- dedi buruq bir səslə. Sanki məni görürmüş kimi başımı sallayıb
- Yaxşı- dedim
- Mən də yanınıza gəlirəm indi. Ümid necədi?- bir müddət səs çıxmadı daha sonra
- Gözlə - dedi. Maşının qapısının açılıb bağlanma səslərini eşıtdim
- Ümid yanımdaykən danışmaq istəmədim, amma özünü qəribə aparır. Ağlamır, gülmür, danışmır. Sanki şoka düşüb
- Normaldı atası ilə arasındakı bağ çox qüvvətli idi.- xəstəxananın yanına gəldiyimi görəndə sürücünün pulunu verib taksidən düşdüm
- Yaxşı bağla telefonu mən çatdım- deyib telefou örtdüm. Sürətlə xəstəxanaya yaxınlaşdım. Məni qarşılayan Lara idi. Sürətimi azaltmadan içəri girdim.
- Heç danışmadız?- başını sağa-sola salladı.
- Sadəcə bir zəng gəldi. Telefonla danışdı- Ümüdə yaxınlaşanda yavaşladım
- Kim ilə danışdı? anası ilə?
- Bilmirəm amma ansı ilə danışan kimi danışmırdı. Deyəsən yaxın bir dost idi. Atasının öldüyünü filan dedi- qaşlarım istəmədən çatıldı, amma bir şey demədim. Çünki Ümidin yanına gəlmişdik. Yavaşca Ümidin yanına oturdum. Əlimi onun çiyninə qoyum qoymayım bilmirdim. Necə i, bədənimin titrəyib titrəməməsini bilmədiyi kimi. Əlimi çiyninə qoyub yavaşca sığalladım. Ümidin çənəsindəki əzələnin səyridiyini gördüm. Bunun səbəbi əsəb və ya Şok deyildi. Bunun səbəbi atasını itirən gənc bir qız olmağı idi. Anası ağlayaraq xəstəxana otğından çıxanda, Ümidlə bərabər hamımız ayağa qalxmışdıq. Ümid anasını qucaqlayarkən ikisi də hönkür-hönkür ağlayırdı. Ağrını düşündüm. Ruhsal ağrının bədənsəl ağrını necə üstələdiyini. Ölümün arxasından buraxdığı insanlara yazıq olduğunu düşündüm. Kədərin həyat sevinci kiçik bir uşağınkəndan fərqsiz olan bu qızı, bu qədər güclü olan sarışına baxdım.
- Düşüncələrim beynimə ağır gələndə, gözümü yumub, gözümdən hələ axmamış yaşı sildim. Aytən Ümidi sakitləşdirəndə Larayla bir birimizə baxdıq. İkimizində başına indiyə kimi belə bir şey gəlməmişdi. Nə Lara nə də mən həyatımızın başında