a olan birini itiirməmişdik.
Aytən on üç yaşı olanda nənəsini itirmişdi. Xatirələr hələ də yadımdadı. Dəli kimi ətrafa hücum edib, ətrafı dağıdırdı. Onu sakitləşdirmək elə çətin olmuşdu ki, Nə qədər uzandığını hələ də bilmirəm. Amma bir şey var ki, onu da biz sakitləşdirmişdik. Lara, mən hələ Əfsun da var idi o vaxtlar. İndi də Ümidi sakitləşdirən insanlar biz idik. Hər nə qədər bu ağrini özümüz şəxsən bilməsək də. Dosdumuzun ağrısı bizim ağrımız idi. bu hər zaman belə olmuşdu. İndi də bizi tək qoymayan Ümidin yanında olacaqdıq.
Özümə gəldikdən sonra Ümidə yaxınlaşdım. Yerə çökmüş bədəninin yanına oturdum. Qollarımla pərişan olmuş bədənini qucaqladım. Titrəyirdi. Qışda çöldə qalmış pişik balası kimi. Bir birimizi qucaqlarkən qulağına fısıldadım
- Biz həmişə yanında olacağıq- ağlamağı daha da şıddətləndi. titrək səsi ilə
- Bilirəm- deyə mırıldandı. Artıq gözümdən yaşların axmasının qarşısını ala bilmirdim. Hərkəsin içində ağlamaqdan zəhləm gedirdi. Amma dosdu, onun bu halına dayana bilmirdim. Bir azda elə durduqdan sonra, onu qaldırıb oturacağa oturtdum. Bir müddət sonrada Ümidin əmisi Qaya gəldi. Ümidlə bir az da durduqdan sonra cənazə ilə bağlı işlərin olduğunu və Ümidin də Evdə olmasının daha yaxşı olacağını dedi. Ümid və anası bir şey demədən razı oldular. Onsuzda ikisinin də danışacaq halı yox idi. Maşının yanına qədər olarla getdikdən sonra Ümidi durdurdum
- Ümid mən burdan evə getməliyəm. Anamgil məni gözləyir. Onlarla da danışacam. Axşam sizə gələcəyik nə isə olsa mənə xəbər ver yaxşı? - Ümid sadəcə başını yelləməklə qalmışdı. Maşın Gözdən itənədək orda durdum. Tez bir taksi saxladıb evə gəldim. Fikirləşdiyim kimi, atam evə gəlmişdi və evdə bir matəm havası var idi. Ümidi qucaqlayaraq axıtmadığım göz yaşlarımı atamı qucaqlayaraq axıtdım. Atam məni qucaqlayaraq alnımdan öpdü. Heç kimə toxundurmadığım saçlarımı slğalladı. O saçlara ancaq atam toxuna bilərdi. Ümidi başa düşə bilirdim. Əgər atama nə isə olsa, məhv olardım. Sonda nəfəs alışım düzələndə