bir nefese. Yaxşı deyib telefonu bağladım. Laraya zeng eledim.
- Xestexanadasız?
- Artıq çatırıq- dedi buruq bir sesle. Sanki meni görürmüş kimi başımı sallayıb
- Yaxşı- dedim
- Men de yanınıza gelirem indi. Ümid necedi?- bir müddet ses çıxmadı daha sonra
- Gözle - dedi. Maşının qapısının açılıb bağlanma seslerini eşıtdim
- Ümid yanımdayken danışmaq istemedim, amma özünü qeribe aparır. Ağlamır, gülmür, danışmır. Sanki şoka düşüb
- Normaldı atası ile arasındakı bağ çox qüvvetli idi.- xestexananın yanına geldiyimi görende sürücünün pulunu verib taksiden düşdüm
- Yaxşı bağla telefonu men çatdım- deyib telefou örtdüm. Süretle xestexanaya yaxınlaşdım. Meni qarşılayan Lara idi. Süretimi azaltmadan içeri girdim.
- Heç danışmadız?- başını sağa-sola salladı.
- Sadece bir zeng geldi. Telefonla danışdı- Ümüde yaxınlaşanda yavaşladım
- Kim ile danışdı? anası ile?
- Bilmirem amma ansı ile danışan kimi danışmırdı. Deyesen yaxın bir dost idi. Atasının öldüyünü filan dedi- qaşlarım istemeden çatıldı, amma bir şey demedim. Çünki Ümidin yanına gelmişdik. Yavaşca Ümidin yanına oturdum. Elimi onun çiynine qoyum qoymayım bilmirdim. Nece i, bedenimin titreyib titrememesini bilmediyi kimi. Elimi çiynine qoyub yavaşca sığalladım. Ümidin çenesindeki ezelenin seyridiyini gördüm. Bunun sebebi eseb ve ya Şok deyildi. Bunun sebebi atasını itiren genc bir qız olmağı idi. Anası ağlayaraq xestexana otğından çıxanda, Ümidle beraber hamımız ayağa qalxmışdıq. Ümid anasını qucaqlayarken ikisi de hönkür-hönkür ağlayırdı. Ağrını düşündüm. Ruhsal ağrının bedensel ağrını nece üstelediyini. Ölümün arxasından buraxdığı insanlara yazıq olduğunu düşündüm. Kederin heyat sevinci kiçik bir uşağınkendan ferqsiz olan bu qızı, bu qeder güclü olan sarışına baxdım.
- Düşüncelerim beynime ağır gelende, gözümü yumub, gözümden hele axmamış yaşı sildim. Ayten Ümidi sakitleşdirende Larayla bir birimize baxdıq. İkimizinde başına indiye kimi bele bir şey gelmemişdi. Ne Lara ne de men heyatımızın başında

<< 1 [2] 3 4 >>