Həyat Başlarsa..

8 ci bölüm
- Necə yəni?- Aytən üzümə sən ciddisən mənasında baxırdı.
- Aylin bunun necəsi var atası ölübdü- axmaqca bir sual soruşduğumu bilirdim amma neyniyə bilərdim. Ağlıma bir şey gəlmirdi. Ümidə o qədəər dayaq durmağa çalışırdım ki, ölüm yadımdan çıxmışdı. Ümid yaxşı olmasa da mən çox ümidli idim. Ağlıma Ümid gələndə tez Aytənə baxdım.
- İndi Ümid hardadı?- məktəbin qapısını göstərdi
- Odur gəlirlər.- Ümidə baxanda kədəri uzaqdan belə hiss olunurdu. Amma gözlərində yaş yox idi.Yanımıza gəldiklərində Ümidi qucaqladım. Özümün belə çətinliklə eşitdiyim bir formada fısıldadım
- Bağışla. Bağışla məni Ümid- Məndən ayrılanda əllərini saçlarının arasına aldı
- Burdan getməliyə. Xəstəxanaya getməliyəm. - Aytən vaxt itirmədən maşına tərəf getdi
- Gəl səni aparım. - maşın Lara, Ümid, Səlim və aytənlə dolanda mənə yer qalmamışdı. Onlara mənə xəbər verməklərini dedikdən sonra uzqlaşdım. Bir müddət qapının qabağında axmaqva ətrafa baxdıqdan sonra özümü toplayıb, çantamdan telefonumu çıxardım və atama zəng elədim. Düzü nə deyəcəyimi bilmirdim. Sadəcə bu dəqiqə birisi ilə danışmalı və sakitləşməli idim. Atamın telefonu bir müddət çaldıqdan sonra telekatibə danışdı. telefonu iç sıxıntısıyla bağladım. Telefonu çantaya atmadan əvvəl taksi çağırmaq ağlıma gəldi. Yaxşı ki, taksi dayanacağı yaxın idi. Tez bir müddətdə taksi gəlmişdi. Telefondan Laranın mənə göndərdiyi Xəstəxananın ünvanını sürücüyə göstərdim. Daha sonra anama zəng elədim. Atamın əksinə daha tez açdı telefonu.
- Sən dərsdə olmalı deyildin Aylin?- dəqiqəsinə əsbləşməsi mənə heç də qəribə gəlmədi. Nə də olsa bu mənim anam idi.
- Ana, Fuad əmi rəhmətə gedib. Xəstəxanaya gedirəm.- sözü uzatmamaq ən yaxşısı idi. Anamın bir müddət səsi kəsildi
- İnanmıram - deyə sakitcə mırıldandı.
- Xəbər vermək istədim sadəcə- söhbəti uzatmadan telefonu örtmək istıyirdim. Hələ Laraya zəng edəcəkdim.
- Yaxşı sən get. Ümidi tək qoyma. Axşam evə gəl. Şam eliyib ailəliklə başsağlığına gedərik. - dedi