ferqliyik...
Amma yene de bizi birlesdiren bağ var...

Mahnı seslendikce gözümden muncuqtek yaşlar axıb yanağımı islatmışdı... Evveller birleşmeyeceyimizi düşündüyümçün bu sözler qelbimi incitse de, indi son misralar üreyimi parçalamışdı... (Sabina Nur) Eynen mahnıda deyilen kimi indi biz ayrılmışdıq... Hekayemiz bitmişdi... Mahnı bitse de, yeniden seslenmeye başlamışdı... Elimi ağzıma sıxıb hıçqırıqlara boğulmuşdum... Heyatımızdan her şeyi ve her kesi sile bilerdik... Xatirelerden savayı...
- Sus!!! Sus!!! Sus!!! Qurban olum, sus!!! - elimi qulağıma aparıb qışqırmağa başlamışdım... Üreyim patlayırdı... Dayana bilmirdim... Gücsüzleşmişdim... Qapının açılması ile otağı işıq bürümüşdü...
- Narden... Ne olub? Sakitleş... - Arize xala qabağıma qaçıb yere oturmuşdu...
- Xala, gelib... Meni incitmekçün, derdimi tezelemekçün gelib... Döze bilmirem... Bacarmıram... Men onun qarşısında acizem... Bacarmıram... - Arize xalanı qucaqlayıb ağlamağa davam etmişdim... Musiqi kesilmek bilmirdi...
- Men burdayam... Özüne gel... Axı sen düzelmişdin...
- Üreyim ağrayır... Bizim mahnımızdır... Sen de eşidirsen? İlk günden bizim mahnımızdır... Xatırlayım deye edir... Unutmamışam ki... Unuda bilmirem... Kaş beynimi çıxarıb temizleyerdiler... Belke, olanları unudardım... Döze bilmirem onsuzluğa... Qorxuram... Bağışlamaqdan qorxuram... - hıçqırıqlar arasında cümleleri tekrarlayıb Arize xalaya sığınmışdım... Sevirdim... Çox sevirdim... Bu neçe günde başımı qatmağa çalışsam da, Aminin gelişi beynimde her gece tekrarladığım cümleleri alt- üst etmişdi... Geriye qalan bir tek sevgim idi...
Dünen gece yene eyni hal tekrarlanmışdı... Amin qarşıma çıxmasa da, maşında mahnı qoyub etrafa sesini yaymışdı... İncinirdim... Arize xala mene meslehet vermişdi ki, Amin qarşıma çıxsa, onunla danışım... Amma bu asan deyildi... Ne olanlardan keçe bilerdim, ne de qelbimdeki hisslerden... İçimde iki duyğu mübarize aparırdı... Üç gecedir yuxularım erşe çekilmişdi... Bu gün martın sekkizi idi...