bağdaç qurub oturmuşdu
- Gələ bilərəm?- deyə soruşdum. Əlimdəkilərə baxıb
- Ac deyiləm- dedi. Yavaşca içəri girib qabi masanın üstünə qoydum. Yanına yıxnlaşıb oturdum. Əllərini tutanda iri mavı gözləri ilə mənə baxdı.
- Bağışla Ümid. Belə olsun istəməzdim- Ümidin əli əlimi sıxdı.
- Bilirəm- dedi sakitcə- Sadəcə, sadəcə çox ümidlənmişdim. Atamın sağalacağına elə inanmışdım ki, ölümə dayana biləcək gücüm yoxdu. - Onu qucaqladım
- Dayanacaqsan. Dayanacağıq Ümid. Sən bizim çətin günümüzdə yanımızda idin. Biz də sonuna qədər sənin yanında olacağıq. - Bilmirəm nə qədər, amma uzun müddət Ümidlə birbirimizi qucaqlamışdıq. Mən bir az geri çəkilib, masanın üstündəki qabı göstərdim.
-Öz əllərimlə hazırladım. Xətrimə dəymə ye bunları.- Başını yana əyib nəsə deyəcəkdi ki, icazə vermədim
- Xətrimə dəymə Ümid- Ümidin yumşaq qəlbi mənə razılıq verdi. Daha sonra Onu yatırıb aşağı endim. Əfsun və yara.ıqlı üçlümüz ayağa qalxdı. Hər kəsin işi olduğundan onları mən ötürdüm. Tək bir kəlmə belə etməmişdim. Amma mən bu işi burda buraxan deyiləm. Sadəcə olanların üstündən bir az vaxt keçməyini gözləyəcəm. Axşam Aytən, mən və Lara orda Ümidin yanında qalmaq istəsəkdə, Mətanət xala lazım olmadığını dedi. Biz də etiraz etməyərək, evlərimizə getdik. O gecə hardas üçə qədər, Lara və Aytənlə görüntülü danışmışdıq.
Yorğunluq üstün olanda, yatmağa qərar verdik. Amma məni heç cür yuxu tutmurdu. Ağlımda ancaq Ümid, Əfsun, Araz və digər ikisi var idi.
Niyə Ümidi tanıdıqlarını deməmişdilər?
Ya Ümid niyə bizə bir şey danışmamışdı?
Bölüm sonu

Muellif