Həyat başlarsa...

9 cu bölüm
Yemmək süfrəsi necə düzəldilmişdisə eləcə də yığıldı. Heç kimin iştahı yox idi. Şamdan sonra hər kəs öz otağına hazırlanmağa getdi. Üstümüzü dəyişib, Ümid və Nuran xalaya başsağlığına gedəcəkdik. Anam və nənəm qara don geyinmişdi. Məndə qara şalvar və üstünə ağ bir t-shirt geyindim. Çantamı alıb çıxanda. Havada sanki ölümətri vardı. Sabahın istisini indi sərin meh tütmüşdü. Mətəm dolu üzləri külək saçlarımızla örtürdü.
Axırda maşın Ümidgilin eini yanında durmuşdu. Atam maşını dayanacaqda saxladıqdan sonra maşından düşdük. Nuran xalagilin qapısını qulluqçuları Pakizə xala açdı. Başsağlığı verib içəri keçdik. İçəri keçəndə diqqətimi çəkən Əfsun deyildi. Əfsun onu tanıyırdı burda olmağı normal idi. Amma Araz, Altay və Turxanın burda nə işi vardı. Təəccübümü gizlədərək Ümidin xalası Mətanətə yaxınlaşdım. Onu qucaqlayıb, başsağlığı verdim. Əlindən gəldiyi qədər gülümsəyib təşəkkür etdi. Anam Ümidin anası ilə ağlaşırdı. Hərkəs oturduqdan sonra, ayaqda duran Aytən və Laranın yanına getdim. Onlarda eyni geyinmışdi. Çox güman burdan heç getməmişdilər. Yavaşca aralarına keçıb Arazgilin burda neynədiyini soruşdum.
- Ümidlə tanışdılar. Ailələri əvəl çox yaxın imiş- dedi Aytən. Qaşlarımı şatdım Ümid bundan mənə heç danışmamışdı. Amma nəysə nə. İndi bunun vaxdı deyildi
- Ümid otağındadı?- Aytən başını sallayaraq hə dedi. Pilələri çıxacaqdım ki, Lara məni durdurdu.
- Sabahdan bəri bir şey yemədi. Biz yoxladıq amma heç nə alınmadı. Amma sən istəyirsən bir yoxla. Bəlkə alındı. - deyəndə yuxarı çıxmaq yerinə a.ağı mətbəxə endim.
Bir neçə şey hazırladıqdan sonra qaba qoydum. Yuxarı çıxacaqdım ki, Mətənət xala məni çağırdı.
- Ümidə aparırsan onları
- Hə - dedim. Kədərlə gülümsəyib
- Boşuna əziyyət çəkmə. Heç nə yemir- mən də onun gülümsəməsinə qarşılıq təbəssüm etdim
- Deyəsən şansımı yoxlayacam.- dedim. Daha sonra salona baxmadan yuxarı çıxdım. Qapını yavaşca döydüm. Səs gəlməyəndə ehtiyatla açdım qapını. İçəri girındə Ümid yataqda