Xəyalən gələcəyə səfər etdim.

Zamanı çox irəliyə, hətta həyatımın ən son dəqiqələrinə apardım.

Budur ölüm ayağındayam. Heç nə məni maraqlandırmır, nə ailə hayındayam,
nə bu möhtəşəm evimin, nə problemlərimin.
Ancaq öz canımın hayındayam.
Halbuki, necə böyük istəklərim vardı, indi mənim üçün heç bir şey ifadə etmirlər. Qovuşmağı həsrətlə gözlədiyim sevdiyim belə artıq məni maraqlandırmır.
Çox qəribədir, özümdən də çox istədiyimi düşünürdüm amma indi sadəcə məni nələr gözləyir irəlidə, bundan sonram nə olacaq, onu bilmək istəyirəm, onun qorxu qarışıq həyəcanını yaşayıram.
Səfərimdə bir az da yol qət etdim. Budur bu da mənim ölümüm.


Ölmüşəm, əynimdə kəfən, öz cənazəmdəyəm.

Baxıram ətrafa heyrətlə. Böyük bir izdiham var. Ardımca göz yaşları tökən insanlara baxıram. Pərişan ailəmi, yasıma gələn o qədər insanı görürəm. Bu izdihamın içində gəzirəm. Lakin tənhayam. Hər zaman yanında olacam deyən dostlarım, ailəm bəs niyə məni görmürlər? Harayıma çatmırlar? Mənə yaxın idilər, amma indi məni tərk ediblər, içlərində gəzirəm, amma görmürlər məni və birdən bu izdihamdan uzaqlaşıram. Ətraf qaranlıqdı, dünyada güclü gördüyüm insanlar, sevdiklərim, ailəm, dostum, yoldaşım, heç biri yoxdu və tənhayam.


Dünyadan özümlə götürə bildiyim şey sadəcə ağ kəfənimdi.

Evim, malım-mülküm, dəyərli əşyalarım hamısın geridə qoymuşam...
Bütün həyat funksiyalarım dayanıb, bir saniyə əvvəl canlı olan bədənim bir saniyə sonra hərəkətsiz orada uzanıb.
Bir azdan ölü bədənimi kəfənə sarıyıb tabuta qoyacaqlar, məzarım qazılacaq, torpağa atılacaq və üzəri örtüləcək, həmişə səninləyəm deyən mənə ən doğma olan anam belə bir neçə saat ağlayıb sonra geri qayıdacaqlar, illər keçəcək ağıllarına belə gəlməyəcəm.
Bəlkə də ara-sıra doğum günlərimdə, ya da ölüm il dönümlərində şıltaq hərəkətlərimi yadlarına salıb ah çəkəcəklər.


Bəs mənim aqibətim necə olacaq?

Artıq bundan sonra ölmədən əvvəlki həyatımın bir saniyəsinə belə gerə qayıtmaq imkanım olmayacaq. Dünyada çox