Ailə qurmaq, evlənmək və ya ərə getmək dinimizin bizə buyurduğu ən mühüm və vacib əməllərdən biridir. Bildiyimiz kimi, insan müəyyən yaş dövrünə çatdıqda onun fərdiyyəti, mənəvi siması formalaşır, sanki qəlbində bir boşluq yaranır ki, bu boşluğu doldurmağa - yəni sevgiyə, qarşı cinsə məxsus olan biri ilə xoş ünsiyyət qurmağa ehtiyac duyur. Burada maraqlı bir rəvayəti diqqətinizə ərz etməyim yerinə düşərdi.

Belə ki, İslam dininin yarandığı ilk vaxtlarda cəhənnəm əhlinin əzab-əziyyəti haqqında bir ayə nazil olur. Bu cür əziyyətlərə düçar olmaq qorxusu ilə yaşayan üç cavan oğlan öz adi yaşayışlarından əl çəkərək səhralara üz tuturlar. Həmin gənclərdən biri bundan belə heç vaxt əhali ilə təmas qurmayacağına, digəri xanımı ilə yatmayacağına, sonuncusu isə bir daha ləziz yeməklər yeməyəcəyinə söz verir.

Bu üç nəfərin həyat yoldaşları Muhəmməd Peyğəmbərin (s.ə.s.) yanına gələrək öz ərlərinin vəziyyətlərini Ona xəbər verirlər. Həzrəti Peyğəmbər bu əhvalatı eşitdikdə xeyli narahat olur və dərhal məscidə üz tutur. Bu qeyri-adi vəziyyəti aydınlaşdırmaq üçün camaatı bir yerə toplayaraq belə buyurur:

"Mən sizlərin peyğəmbəriniz olmaqla bərabər həm evlənmişəm, həm yemək yeyirəm, həm də ki bədənimin qayğısına qalıram. Günümü camaat arasında keçirməklə sizinlə ünsiyyətdəyəm. Hər kim mənim yaşayış tərzimdən üz döndərsə, məndən deyil".

Hədisdən də göründüyü kimi evlənib, ailə sahibi olmaq peyğəmbərimizin sünnəsi və ibadətlərin ən gözəlidir.

Düzdür, evlənmək bəzən ağır və həssasdır. Lakin bunların heç biri Adəm oğlunu ailə həyatı qurmaqdan yayındırmamalıdır. Ümumiyyətlə, insan çətinlikdən qaçmamalıdır. Bu bir həqiqətdir ki, hər bir şəxs məhz çətinliklə qazandığı uğurunun sevincini unutmur və daima onu qorumağa cəhd göstərir.

Aparılan tədqiqatların nəticəsində məlum olmuşdur ki, bəzi subay insanlar evləndikdən sonra onlarda daxilən bir sıra xoşagələn dəyişikliklər yaranmiş, ailə idarə etmək məsuliyyəti onları iş görməyə vadar etmiş və nəticədə cəmiyyətin fəal bir